Labgrown diamant vs kubisch zirkonia

Het eenvoudigste onderscheid is: labgrown diamant = diamantmateriaal van laboratoriumoorsprong. Kubisch zirkonia = een ander, in het laboratorium gemaakt materiaal dat wordt gebruikt om het uiterlijk van diamant na te bootsen.

Een labgrown diamant lijkt qua materiaal dus veel meer op een natuurlijke diamant dan op kubisch zirkonia. Dat beide producten technologisch gemaakt kunnen worden, betekent niet dat ze dezelfde edelsteen zijn.

Technische opmerking: de bovenstaande numerieke waarden zijn referentiewaarden voor gemmologische eigenschappen. De eigenschappen van CZ kunnen enigszins variëren afhankelijk van de samenstelling en het stabilisatiemateriaal.

Nee. Dit is de belangrijkste misvatting om weg te nemen. De term labgrown diamant verwijst naar diamant die is gemaakt met technologieën zoals CVD of HPHT.

Cubic zirconia kan ook in een laboratorium worden gemaakt, maar het is geen diamant. De plaats waar een edelsteen wordt gemaakt, bepaalt niet om welke edelsteen het gaat. Een laboratorium kan diamant, cubic zirconia, synthetische saffier, synthetische moissaniet en vele andere materialen maken. Die materialen worden niet dezelfde edelsteen alleen omdat ze allemaal zijn gemaakt in plaats van gedolven.

Nee. De term ‘in het laboratorium gemaakt’ kan echter soms onnodige verwarring veroorzaken als het materiaal zelf niet wordt genoemd. ‘In het laboratorium gemaakte diamant’ verwijst naar diamant die met technologische middelen is geproduceerd. ‘In het laboratorium gemaakte cubic zirconia’ verwijst naar cubic zirconia die in een laboratorium is vervaardigd.

Het essentiële woord is dus de edelsteen: diamant tegenover cubic zirconia. Voor Aurelia Royale blijft laboratoriumgegroeide diamant of labgrown diamant de duidelijkste terminologie voor consumenten.

Een laboratoriumgegroeide diamant bestaat uit diamantmateriaal, hoofdzakelijk opgebouwd uit koolstofatomen die zijn gerangschikt in de kristalstructuur van diamant. Labgrown diamanten van edelsteenkwaliteit worden voornamelijk geproduceerd met CVD of HPHT. Deze productiemethoden verschillen, maar beide kunnen een echt diamantkristal creëren.

De ruwe diamant moet vervolgens worden gepland, geslepen en gepolijst voordat hij in een sieraad kan worden verwerkt.

Bekijk voor het volledige productieproces Hoe worden labgrown diamanten gemaakt?

Cubic zirconia bestaat uit zirkoniumdioxide, of zirkoniumoxide, dat is gestabiliseerd in zijn kubische kristalvorm. CZ van edelsteenkwaliteit wordt commercieel vervaardigd en niet als gewone edelsteen voor sieraden gedolven.

Bij het productieproces wordt zirkoniumoxide met stabiliserende bestanddelen gesmolten en kristallijn materiaal gevormd dat vervolgens kan worden geslepen en gepolijst. Zo ontstaat een aantrekkelijke transparante edelsteen die bepaalde aspecten van het uiterlijk van diamant kan nabootsen. De chemische samenstelling en kristalstructuur zijn echter anders dan die van diamant.

Een kleurloze CZ met een goede slijpkwaliteit kan transparant, helder en sterk dispersief zijn. Wanneer deze wordt geslepen in bekende diamantvormen, zoals een ronde briljant, kan hij daarom aanzienlijke lichtflitsen produceren. Die visuele gelijkenis is precies waarom CZ een van de bekendste diamantsimulanten ter wereld is geworden.

Maar er vergelijkbaar uitzien betekent niet dat het hetzelfde materiaal is. Glas kan diamant nabootsen. Moissaniet kan diamant nabootsen. Kleurloze saffier en zirkoon zijn historisch gezien ook gebruikt als diamantsimulanten. Gemmologen onderscheiden ze aan de hand van hun fysische en optische eigenschappen.

Dit onderscheid verdient herhaling, omdat onnauwkeurige online informatie labgrown diamanten vaak samen met CZ en moissaniet indeelt, alsof het drie varianten van imitatie van diamant zijn. Dat is onjuist.

GIA maakt nadrukkelijk onderscheid tussen laboratoriumgegroeide diamanten en simulanten. Labgrown diamanten hebben in wezen dezelfde diamantkristalstructuur en fundamentele eigenschappen als hun natuurlijk gevormde tegenhangers. Dat geldt niet voor CZ.

Dus: natuurlijke diamant en labgrown diamant = verschillende oorsprongen van diamant. Cubic zirconia = een ander materiaal dat wordt gebruikt als vervanging voor diamant of als diamantsimulant.

Diamant is aanzienlijk harder. Diamant heeft een hardheid van 10 op de schaal van Mohs. GIA geeft cubic zirconia een hardheid van ongeveer 8 tot 8,5, afhankelijk van de bron en het materiaal.

Een hardheid van 8–8,5 is nog steeds behoorlijk voor sieraden. De schaal van Mohs is echter niet lineair en het praktische verschil tussen diamant en CZ is aanzienlijk. Dankzij de uitzonderlijke hardheid is diamant bijzonder goed bestand tegen krassen en slijtage. Bij CZ is de kans groter dat zich bij langdurig gebruik slijtage aan het oppervlak ophoopt.

Nee. Hardheid geeft de weerstand tegen krassen aan. Het betekent niet dat de steen bestand is tegen elke vorm van fysieke schade. Een diamant kan nog steeds afsplinteren of breken wanneer hij hard genoeg wordt geraakt op een kwetsbare plek.

Een labgrown diamant moet dus niet als onbreekbaar worden omschreven. Het voordeel ten opzichte van CZ in deze vergelijking is vooral de veel grotere weerstand tegen krassen en slijtage.

Lees voor meer informatie over hardheid en taaiheid Gaan labgrown diamanten voor altijd mee?

Ja. CZ is redelijk hard, maar krast gemakkelijker dan diamant. Bij langdurig gebruik kunnen zich kleine krassen en slijtageplekken ophopen op de facetvlakken en bij de overgangen daartussen. Die kleine veranderingen kunnen invloed hebben op hoe scherp en reflecterend de gepolijste steen eruitziet.

Een CZ die nieuw heel helder leek, kan er na veelvuldig dragen dus minder scherp uitzien. Dit is slijtage van het materiaal en geen bewijs dat CZ op de een of andere manier chemisch is veranderd in een andere edelsteen.

Oudere CZ wordt vaak ‘troebel’ genoemd, maar dat woord kan naar verschillende visuele effecten verwijzen. Krassen, slijtage, oliën, zeep en andere verontreinigingen kunnen een CZ-steen er doffer of waziger uit laten zien dan toen hij nieuw was. GIA vermeldt ook dat kleurloze CZ na verloop van tijd geler kan worden.

Als een CZ dus zijn frisse uitstraling verliest, moet de oorzaak niet automatisch als inwendige troebelheid worden omschreven. Slijtage aan het oppervlak kan een belangrijke rol spelen.

Een labgrown diamant wordt normaal gesproken niet intern troebel doordat hij ouder wordt. Resten kunnen hem tijdelijk dof of wazig laten lijken, terwijl bestaande interne helderheidskenmerken, de lichtprestatie of beschadigingen andere symptomen kunnen veroorzaken.

Omdat diamant veel harder is dan CZ, is hij veel beter bestand tegen slijtage van het oppervlak, waardoor een imitatiesteen er na verloop van tijd minder glanzend uit kan gaan zien.

Lees voor de volledige diagnostische vraag: Kunnen labgrown diamanten troebel worden?

Het antwoord vereist dat we vuur en briljantie van elkaar onderscheiden. GIA merkt op dat zirkonia over het algemeen iets meer vuur heeft dan diamant. Vuur verwijst naar het uiteenvallen van wit licht in spectrale kleuren. Dit betekent dat CZ brede regenboogflitsen kan geven die er zelfs kleurrijker uit kunnen zien dan diamant.

Maar GIA merkt ook op dat CZ over het algemeen minder briljantie heeft dan diamant. Briljantie verwijst meer specifiek naar de helderheid van wit licht die met de steen wordt geassocieerd.

Zeggen dat "CZ minder schittert" is dus onvolledig. Een nauwkeuriger omschrijving is: CZ kan sterker regenboogvuur laten zien, maar heeft een andere en doorgaans minder diamantachtige balans van briljantie.

De technische verklaring is dispersie. Volgens referentiegegevens van GIA heeft diamant een dispersiewaarde van ongeveer 0.044, terwijl die van zirkonia rond 0.058–0.066 kan liggen. Een hogere dispersie kan ervoor zorgen dat wit licht sterker wordt opgesplitst in spectrale kleuren. Hierdoor kan CZ bij geschikte belichting bijzonder veel vuur vertonen.

Sommige inkopers houden van die brede, kleurrijke flitsen. Anderen geven de voorkeur aan de balans van witte helderheid, contrast en vuur die met diamant wordt geassocieerd. Geen van beide voorkeuren hoeft als objectief aantrekkelijk of onaantrekkelijk te worden omschreven.

Nee. De schoonheid van diamant wordt niet bepaald door één optische eigenschap te maximaliseren. Helderheid, vuur, scintillatie, contrast en het facetpatroon beïnvloeden elkaar. Een imitatiesteen met een zeer hoge dispersie kan meer regenboogflitsen geven dan diamant, zonder dezelfde algehele visuele uitstraling te hebben.

Daarom kan "schittert meer" een misleidende aankoopterm zijn. Vraag uzelf af van welk soort schittering u houdt, niet simpelweg welke steen de meeste zichtbare kleurflitsen geeft.

De brekingsindex beschrijft hoe sterk een materiaal licht afbuigt. Volgens referentiewaarden van GIA bedraagt die van diamant ongeveer 2.417 en die van zirkonia ongeveer 2.15–2.18. Dit verschil draagt bij aan hun uiteenlopende optische uitstraling.

De brekingsindex alleen zegt echter niet precies hoe aantrekkelijk een geslepen steen eruit zal zien. Slijpkwaliteit en de plaatsing van de facetten blijven uiterst belangrijk. Een prachtig geslepen CZ kan er aantrekkelijk uitzien. Een slecht geslepen diamant kan minder goed presteren dan mogelijk is.

Bij hetzelfde fysieke volume is zirkonia zwaarder. Dat komt doordat CZ een aanzienlijk hogere dichtheid heeft. Volgens referentiegegevens van GIA bedraagt het soortelijk gewicht van diamant ongeveer 3.52, tegenover ongeveer 5.6–6.0 voor zirkonia.

Dat levert een praktisch verschil op. Een CZ en diamant met vergelijkbare fysieke afmetingen hebben niet noodzakelijk hetzelfde karaatgewicht. Omgekeerd neemt CZ doorgaans minder volume in als u stenen met hetzelfde karaatgewicht vergelijkt, doordat er meer massa in dezelfde hoeveelheid materiaal zit.

Qua gewicht wel. Eén metrisch karaat is altijd 0.20 gram, ongeacht de edelsteen. Dus: 1.00 ct diamant = 0.20 g en: 1.00 ct CZ = 0.20 g.

Maar doordat de twee materialen een verschillende dichtheid hebben, hebben ze bij hetzelfde karaatgewicht doorgaans niet dezelfde fysieke afmetingen. Dit is een uitstekend voorbeeld van waarom karaat gewicht betekent en niet grootte.

Lees over dit onderwerp: Het karaatgewicht van labgrown diamant uitgelegd en Karaatgewicht versus grootte van diamant.

Soms kan een getrainde waarnemer aanwijzingen herkennen, vooral bij grotere stenen. CZ kan bredere spectrale flitsen vertonen en een enigszins andere algehele optische uitstraling hebben. Ook kan oudere CZ meer zichtbare oppervlakteslijtage vertonen.

Uiterlijk alleen mag echter niet als een definitieve identificatiemethode worden beschouwd. Gemmologische materialen worden geïdentificeerd aan de hand van meetbare eigenschappen, niet op basis van vermoedens op foto’s. Een verkoper moet weten en bekendmaken of een steen een labgrown diamant of zirkonia is, in plaats van van de klant te verwachten dat deze dit zelf vaststelt.

Veel traditionele diamanttesters maken gebruik van fysieke verschillen, zoals warmtegeleiding, en kunnen diamant onderscheiden van materialen zoals CZ. Consumententesters verschillen echter aanzienlijk van elkaar. Een bepaalde meetwaarde van een apparaat mag niet automatisch worden beschouwd als een volledige identificatie van elke mogelijke edelsteen.

Bij professionele gemmologische identificatie worden meerdere eigenschappen en geschikte instrumenten gebruikt. De bredere identificatievraag rond natuurlijke versus labgrown diamanten is ook anders, omdat een labgrown diamant uit diamantmateriaal bestaat en geavanceerdere tests nodig kunnen zijn om de oorsprong van de groei vast te stellen.

Labgrown diamant. Dat volgt rechtstreeks uit de gebruikte materialen. Een labgrown diamant heeft in wezen dezelfde fundamentele kristalstructuur, chemische samenstelling en optische eigenschappen als een natuurlijke diamant. CZ wordt bewust als imitatie gebruikt, omdat het andere eigenschappen heeft die toch een diamantachtige uitstraling geven.

Als het doel dus is om materiaal en optisch gedrag van diamant te verkrijgen zonder natuurlijke geologische oorsprong, staat labgrown diamant er fundamenteel dichter bij. Als het doel simpelweg een aantrekkelijke, zeer betaalbare kleurloze edelsteen is, kan CZ een andere rol vervullen.

Commerciële CZ wordt vaak vervaardigd met een zeer hoge helderheid en kan vrijwel insluitingsvrij lijken. Dat moet niet worden verward met de helderheidsgradatie van diamant. Een CZ die er perfect uitziet, is geen diamant met de gradatie Flawless geworden. Het is een ander materiaal.

Het terloops toepassen van diamantgradatieterminologie op CZ kan productbeschrijvingen onnodig verwarrend maken.

CZ kan worden vervaardigd als kleurloos materiaal en in veel andere kleuren. Een verkoper moet CZ echter niet beschrijven met de D–Z-kleurgradatieterminologie voor diamant, alsof een gewone CZ een standaard diamantkleurgradatie van een diamantlaboratorium heeft gekregen.

Diamantgradatiesystemen zijn van toepassing op diamant. Een kleurloze CZ kan nauwkeurig worden omschreven als kleurloze zirkonia, zonder een diamantcertificaatgradatie te gebruiken die er niet bij hoort.

Retailers gebruiken in marketing voor betaalbare imitatiediamanten soms helderheidsterminologie die op die voor diamant lijkt. Dat betekent niet dat de steen een onafhankelijke helderheidsgradatie voor diamant heeft gekregen.

Termen als VVS hebben een specifieke betekenis binnen helderheidssystemen voor diamant. Aurelia moet diamantgradatieterminologie voor CZ vermijden op een manier die gelijkwaardigheid kan suggereren.

Niet in de zin dat er een standaard diamantcertificaat wordt afgegeven waarin de steen als diamant wordt beschreven. GIA onderzoekt stenen die worden aangeboden voor diamantdiensten bijvoorbeeld wetenschappelijk om vast te stellen of ze daadwerkelijk diamant zijn, en geeft geen diamantcertificaten af voor imitatiediamanten. Een laboratorium kan CZ uiteraard als edelsteenmateriaal identificeren. Dat is iets anders dan de steen als diamant te gradëren.

Gebruik voor documentatie over labgrown diamanten Hebben labgrown diamanten een certificaat nodig?

Belangrijke afzonderlijke labgrown diamanten kunnen documentatie van laboratoria krijgen van organisaties zoals IGI of GIA, volgens hun toepasselijke huidige diensten. Die certificaten of beoordelingen bieden onafhankelijke informatie over de ingediende diamant.

CZ wordt geen gelijkwaardige “gecertificeerde diamant” omdat er documentatie is waarin de steen als zirkonia wordt geïdentificeerd. Eerst komt de materiaalidentiteit.

Wat betreft langdurige weerstand tegen krassen en slijtage heeft diamant het voordeel. Een labgrown diamant heeft dezelfde uitzonderlijke hardheid als diamant. CZ is zachter en zal eerder gebruikssporen vertonen. Daardoor is een labgrown diamant bijzonder geschikt wanneer iemand een steen zoekt waarvan de gepolijste facetten er ook bij veelvuldig dragen mooi uit blijven zien.

Maar de levensduur hangt ook af van het sieraad waarin de edelsteen is gezet. Een diamant kan nog steeds uit een beschadigde zetting vallen. Metaal kan krassen. Zettingen kunnen verbuigen. Sluitingen kunnen kapotgaan. De edelsteen alleen bepaalt nooit de levensduur van een volledig sieraad.

Dat kan. Met een hardheid van ongeveer 8–8,5 op de schaal van Mohs is CZ geen extreem zachte edelsteen. De steen kan prima geschikt zijn voor modesieraden en sieraden waarvan de eigenaar weet hoe het materiaal slijt.

Het verschil is dat regelmatige slijtage na verloop van tijd eerder zichtbaar wordt dan bij diamant. Voor sieraden die bedoeld zijn om tientallen jaren vaak te worden gedragen, kan dat verschil aanzienlijk zijn. Voor sieraden die af en toe worden gedragen, voor modegebruik of voor een betaalbaarder ontwerp kan het veel minder belangrijk zijn.

“Voor altijd” is geen zinvolle omschrijving voor een van beide edelstenen. CZ kan jarenlang draagbaar blijven, maar het gepolijste oppervlak is gevoeliger voor krassen en slijtage dan diamant. Hoe de steen er uiteindelijk uitziet, hangt af van de draagfrequentie, de opberging, de blootstelling van de zetting en het onderhoud.

Een labgrown diamant biedt aanzienlijk meer krasbestendigheid, maar kan bij voldoende impact ook splinteren. Hanteer realistische verwachtingen over duurzaamheid in plaats van absolute uitspraken over de levensduur.

Over het algemeen wel. CZ wordt goedkoop vervaardigd en wordt veel gebruikt als betaalbare imitatie van diamant. Bij de productie van labgrown diamant wordt diamantkristal gekweekt met gespecialiseerde HPHT- of CVD-systemen, waarna diamantplanning, slijpen, polijsten en de toepasselijke tests volgen.

Dit artikel moet echter geen vast percentage vermelden, zoals: “CZ is altijd 95% goedkoper.” De prijs van een sieraad wordt ook bepaald door het metaal, het ontwerp, de vervaardiging, het merk en de zetting — niet alleen door de losse steen. De relevante vergelijking is dat CZ doorgaans in een veel lagere prijscategorie voor edelstenen valt dan laboratoriumgekweekte diamant.

Nee. De vraagprijs van een verkoper identificeert een edelsteen niet wetenschappelijk. Een sieraad met CZ en een uitgesproken ontwerp kan meer kosten dan een betaalbaar sieraad met een labgrown diamant, omdat het complete sieraad andere metalen, vakmanschap of branding kan bevatten.

Evenmin bewijst een verdacht lage prijs op zichzelf dat iets wat als diamant wordt aangeboden CZ is. Transparantie over het materiaal en passende documentatie vormen veel sterker bewijs dan aannames op basis van de prijs.

Koop geen van beide met de garantie op toekomstig financieel rendement. CZ heeft doorgaans een zeer lage vervangingswaarde als losse steen, waardoor een gebruikte CZ zelf meestal weinig betekenis heeft op de secundaire markt.

Labgrown diamanten kunnen doorverkoopwaarde hebben, maar de prijzen op de secundaire markt variëren en zijn niet te voorspellen aan de hand van een universeel percentage. Dat onderwerp verdient een eigen economische analyse.

Lees voor het volledige antwoord Hebben labgrown diamanten doorverkoopwaarde?

Dat hangt af van het doel. Als de inkoper specifiek een diamant wil, voldoet een laboratoriumgekweekte diamant aan die materiaaleis en CZ niet. Als het belangrijkste doel een betaalbare, kleurloze en sterk schitterende middelsteen is, zonder dat de steen zelf diamant hoeft te zijn, kan CZ geschikt zijn.

Voor een verlovingsring die jarenlang intensief dagelijks wordt gedragen, is de veel grotere krasbestendigheid van diamant een aanzienlijk praktisch voordeel. Maar dat maakt CZ geen "slechte" edelsteen. Het dient simpelweg een ander product- en budgetdoel.

Bij oorbellen is het verschil mogelijk minder belangrijk, omdat ze doorgaans minder wrijving en stoten te verduren krijgen dan ringen. CZ kan daarom heel goed werken in betaalbare modeoorbellen.

Labgrown diamant biedt diamantmateriaal, een grotere krasbestendigheid en andere kenmerken op het gebied van waarde op lange termijn. De juiste keuze hangt ervan af of de klant diamanten juwelen koopt of alleen het uiterlijk van een heldere, kleurloze edelsteen wil.

Ook hier kunnen beide goed werken in juwelen. Een hanger krijgt minder mechanische belasting te verduren dan een ring, waardoor de geringere hardheid van CZ minder problematisch kan zijn. Labgrown diamant biedt nog steeds de eigenschappen van diamant en een grotere krasbestendigheid op lange termijn. De keuze moet daarom afhangen van het beoogde materiaal, hoe vaak het sieraad wordt gedragen en het budget.

Een tennisarmband bevat talloze stenen die blootliggen en beweegt voortdurend tegen de pols en andere oppervlakken aan. Bij frequent dragen op lange termijn kan de slijtvastheid van diamant waardevol zijn.

CZ biedt een aanzienlijk betaalbaardere manier om de uitstraling van een volledig met stenen bezette armband te realiseren. Het gaat om verschillende keuzes, niet om twee kwaliteitsniveaus van dezelfde edelsteen.

Nee. CZ en moissaniet zijn ook verschillende materialen. Moissaniet is siliciumcarbide. Cubic zirconia is zirkoniumoxide. Beide kunnen dienen als diamantsimulant, maar hun hardheid, optische eigenschappen en duurzaamheid verschillen.

Lees voor de volledige vergelijking tussen diamant en moissaniet verder bij Labgrown diamant versus moissaniet.

Dit is nog een zeer belangrijk onderscheid. Cubic zirconia en zirkoon zijn niet dezelfde edelsteen. Hun vergelijkbare namen zorgen voor veel verwarring onder consumenten.

Cubic zirconia is een in een laboratorium gemaakt materiaal van zirkoniumoxide. Zirkoon is een natuurlijk mineraal met de chemische formule ZrSiO₄—zirkoniumsilicaat.

Natuurlijke zirkoon komt voor in kleuren als blauw, rood, geel, oranje, bruin en groen. Kleurloze zirkoon wordt van oudsher gebruikt als diamantsimulant vanwege de schittering en het vuur. Maar natuurlijke zirkoon staat volledig los van cubic zirconia.

Een eenvoudig onderscheid is:

Zirkoon heeft ook andere fysische eigenschappen. GIA plaatst zirkoon op ongeveer 6–7.5 op de schaal van Mohs, tegenover ongeveer 8–8.5 voor CZ en 10 voor diamant. Deze namen mogen dus nooit door elkaar worden gebruikt.

Nee. Zirkoon is een natuurlijke edelsteen op zich. Kleurloze zirkoon wordt van oudsher gebruikt om diamant na te bootsen, maar dat maakt zirkoon chemisch gezien geen "namaakdiamant". De juiste omschrijving is dat kleurloze zirkoon als diamantsimulant kan dienen.

Een blauwe zirkoon die als blauwe zirkoon wordt verkocht, is gewoon een zirkoonedelsteen. Het zou misleidend zijn om die als diamant voor te stellen, terwijl dat niet zo is.

"Nep" is vaak meer opruiend dan informatief. CZ is een echt materiaal dat cubic zirconia heet. Als het correct als cubic zirconia wordt verkocht, is daar niets misleidends aan. Het probleem ontstaat wanneer CZ zonder vermelding als diamant wordt voorgesteld.

Een nauwkeurigere classificatie is: cubic zirconia = diamantsimulant, in plaats van: cubic zirconia = neppe labdiamant.

Nee. Labgrown diamant is diamantmateriaal, maar de laboratoriumoorsprong moet duidelijk worden vermeld. Het cubic zirconia noemen is wetenschappelijk onjuist. Evenzo zou het misleidend zijn om een in het laboratorium gekweekte steen te verkopen alsof die uit de natuur is gewonnen, zonder de herkomst voldoende te vermelden.

De identiteit en herkomst van het materiaal zijn twee afzonderlijke zaken.

Lees voor meer informatie over de terminologiekwestie Hoe moeten labgrown diamanten worden vermeld?

De twee materialen verschillen op verschillende meetbare punten. Ze hebben een verschillende chemische samenstelling, kristalstructuur, hardheid, dichtheid, brekingsindex, dispersie en andere gemmologische eigenschappen. Door die verschillen kunnen opgeleide gemmologen CZ doorgaans van diamant onderscheiden met standaardmethoden voor edelsteentesten.

Dit is heel anders dan het onderscheiden van natuurlijke diamant en labgrown diamant, omdat beide diamant zijn en geavanceerde apparatuur nodig kan zijn om de groeioorsprong vast te stellen.

Omdat het in wezen veel meer op elkaar lijkende materialen zijn. Natuurlijke en in een laboratorium gekweekte diamanten hebben dezelfde diamantkristalstructuur en in essentie dezelfde fundamentele chemische en optische eigenschappen. De verschillen zitten in de groeigeschiedenis, defecten op atomair niveau en verwante identificerende kenmerken.

Gespecialiseerde laboratoria gebruiken die verschillen om de herkomst vast te stellen. CZ is veel gemakkelijker te onderscheiden, omdat het een volledig ander materiaal is.

Nee. Een edelsteen die er overtuigend uitziet, mag niet alleen omdat hij net zo schittert als diamant als diamant worden beschouwd. Evenmin mag een steen met uitzonderlijk veel vuur automatisch als CZ worden aangemerkt. Professionele gemmologische identificatie bestaat omdat het uiterlijk kan overlappen.

Als de identiteit van het materiaal commercieel van belang is, vertrouw dan op de juiste documentatie en tests in plaats van op trucs van internet.

Kies voor een labgrown diamant als uw prioriteit ligt bij het bezitten van diamantmateriaal, de uitzonderlijke krasbestendigheid van diamant en het kopen van sieraden die bedoeld zijn om de fundamentele optische en fysieke eigenschappen van diamant te hebben.

Kies voor kubisch zirkonia als uw prioriteit ligt bij betaalbaarheid en u geen bezwaar hebt tegen een ander edelsteenmateriaal dat het uiterlijk van diamant nabootst en na verloop van tijd meer oppervlakteslijtage kan vertonen.

De ene keuze hoeft niet voor de andere te worden aangezien. De juiste beslissing begint met inzicht in het materiaal voordat u het koopt.

Onjuist. De oorsprong in een laboratorium beschrijft waar of hoe iets is gemaakt. Het zegt niet om welk materiaal het gaat. Een in een laboratorium gekweekte diamant is diamant. In een laboratorium vervaardigde CZ is kubisch zirkonia.

Onjuist. Het is vooral goedkoper omdat het een ander, gemakkelijk te vervaardigen materiaal is. Het is geen lagere kwaliteit diamant.

Onjuist. CZ kan zeer vurig en reflecterend zijn. Het optische karakter is simpelweg anders dan dat van diamant.

Onjuist. CZ heeft een grotere dispersie dan diamant, maar is geen diamant. Vuur is slechts één van meerdere optische eigenschappen.

Onjuist. Zirkoon is een natuurlijk mineraal van zirkoniumsilicaat. Kubisch zirkonia is een vervaardigd materiaal van zirkoniumoxide. De vergelijkbare namen maken het niet dezelfde edelsteen.

De twee stenen kunnen op elkaar lijken, maar zijn fundamenteel verschillende materialen. Een labgrown diamant is diamant. Hij bestaat hoofdzakelijk uit koolstof in een diamantkristalstructuur en heeft in wezen dezelfde fundamentele fysische en optische eigenschappen als een natuurlijk gevormde diamant.

Kubisch zirkonia is geen diamant. Het is een in het laboratorium vervaardigd materiaal van zirkoniumoxide, ontworpen als een heldere, kleurloze en betaalbare edelsteen die het uiterlijk van diamant kan nabootsen.

Dat verschil in materiaal verklaart de praktische verschillen. Diamant is aanzienlijk harder en beter bestand tegen krassen. CZ is dichter. CZ kan iets meer regenboogkleurenspel vertonen, maar doorgaans minder diamantachtige schittering. Bovendien is CZ bij langdurig dragen gevoeliger voor krassen en oppervlakteslijtage.

Geen van beide mag verkeerd worden voorgesteld. Als u diamantmateriaal wilt zonder natuurlijke geologische oorsprong, is labgrown diamant de relevante categorie. Als u een goedkopere diamantsimulant wilt, is kubisch zirkonia een andere, legitieme optie, mits dit correct wordt vermeld.

En onthoud nog één belangrijk onderscheid: kubisch zirkonia is geen zirkoon. Zirkoon is een afzonderlijke, natuurlijke edelsteen die uit zirkoniumsilicaat bestaat. Als u deze drie categorieën — diamant, kubisch zirkonia en zirkoon — begrijpt, verdwijnt de meeste verwarring over deze vergelijking.

Lees verder voor een andere vergelijking van diamantsimulanten: Labgrown diamant versus moissaniet.

Lees voor meer informatie over echtheid: Zijn labgrown diamanten echt?

Lees voor meer informatie over de duurzaamheid van diamant: Gaan labgrown diamanten eeuwig mee?

Lees voor meer informatie over terminologie rond vermelding: Hoe moeten labgrown diamanten worden vermeld?

Bekijk bij een ontwerp van Aurelia Royale de edelsteenbeschrijving van het specifieke product, in plaats van aan te nemen dat "in het laboratorium vervaardigd", "synthetisch" of "diamantachtig" altijd naar hetzelfde materiaal verwijst.

Als een ontwerp momenteel niet rechtstreeks te koop is, Meld u aan voor de wachtlijst of stuur een aanvraag om uw interesse kenbaar te maken.