Gaan labgrown diamanten voor altijd mee?

Er is geen normaal verouderingsproces dat ervoor zorgt dat een labgrown diamant na 10, 20 of 50 jaar versleten is.

Diamant is een zeer stabiel kristallijn materiaal.

Een correct geïdentificeerde labgrown diamant verandert niet in kubisch zirkonia, verliest zijn diamantstructuur niet en lost niet zomaar op door normaal gebruik als sieraad.

De praktische levensduur hangt daarom veel meer af van fysieke schade en de staat van de zetting dan van het feit dat de diamant in een laboratorium is gemaakt.

Dat betekent dat de nuttigste vragen over de levensduur niet zijn:

‘Na hoeveel jaar doet een labdiamant het niet meer?’

Vraag liever:

• Kan hij krassen?
• Kan hij afsplinteren?
• Kan de zetting losraken?
• Kan aanslag de schittering verminderen?
• Kan het omringende metaal slijten?

Die vragen geven een veel beter beeld van de werkelijke levensduur van sieraden.

Natuurlijke en labgrown diamanten hebben een verschillende oorsprong.

Natuurlijke diamanten zijn door geologische processen diep in de aarde gevormd.

Labgrown diamanten worden met behulp van technologische processen zoals CVD of HPHT gemaakt.

Ondanks die verschillende groeigeschiedenissen bestaan beide uit diamantmateriaal en hebben ze in wezen dezelfde fundamentele fysische en optische eigenschappen.

Daar hoort ook de hardheid bij waar diamant om bekendstaat.

Een labgrown diamant heeft dus niet vanzelfsprekend een kortere gebruiksduur alleen omdat hij in een laboratorium is gegroeid.

Het belangrijke verschil tussen natuurlijke en labgrown diamanten is de oorsprong, niet een automatisch verschil in het aantal jaren dat het kristal in een sieraad meegaat.

Lees voor een uitgebreidere vergelijking van de oorsprong Labgrown diamanten versus natuurlijke diamanten.

De duurzaamheid van diamant laat zich het best begrijpen aan de hand van drie afzonderlijke eigenschappen:

Hardheid beschrijft de weerstand tegen krassen en slijtage.

Taaiheid beschrijft de weerstand tegen breken, barsten of afsplinteren.

Stabiliteit beschrijft de weerstand tegen invloeden zoals chemicaliën, hitte en veranderingen in de omgeving.

Dit verklaart waarom de uitspraak ‘diamant is de hardste edelsteen’ juist, maar onvolledig is.

Diamant is uitzonderlijk hard.

Dat betekent niet dat het in elk opzicht het taaiste materiaal is.

Een harde klap op de verkeerde plek kan een diamant nog steeds doen afsplinteren.

Voor langdurig bezit van sieraden zijn alle drie de eigenschappen van belang.

Hardheid, taaiheid en stabiliteit zijn verschillend — diamant is uitzonderlijk goed bestand tegen krassen, maar kan door harde stoten wel afsplinteren.

Labgrown diamanten hebben de kenmerkende score van 10 op de hardheidsschaal van Mohs.

Daardoor zijn ze uitzonderlijk goed bestand tegen gewone krassen, vergeleken met de meeste andere edelsteenmaterialen.

Dat is een van de redenen waarom diamant zo geschikt is voor sieraden die vaak worden gedragen.

Een ring kan in aanraking komen met kleding, meubels, bureaus en allerlei alledaagse oppervlakken zonder dat de diamant meteen overal krassen oploopt.

De schaal van Mohs meet echter de hardheid.

De schaal vertelt niet of een diamant kan breken bij een stoot.

Dat onderscheid is vooral belangrijk bij ringen, omdat handen veel vaker met voorwerpen in aanraking komen dan oorbellen of hangers.

Ze zijn zeer krasbestendig, maar "krasbestendig in alle omstandigheden" zou nog steeds te absoluut zijn.

Diamant kan een andere diamant krassen.

Dat betekent dat diamanten sieraden niet per se los moeten worden opgeborgen, waar stenen herhaaldelijk tegen elkaar kunnen schuren.

Een diamant die niet is afgeschermd, kan ook het edelmetaal van een ander sieraad krassen, omdat goud, zilver en platina veel zachter zijn dan diamant.

Hoewel de labgrown diamant zelf zeer krasbestendig is, kan die hardheid op de lange termijn een ander probleem veroorzaken:

de diamant kan de omliggende sieraden beschadigen, in plaats van andersom.

Dit is vooral relevant bij het stapelen van diamanten ringen of het samen opbergen van meerdere sieraden.

Raadpleeg voor opberginstructies de speciale gids van Aurelia Royale voor het opbergen van sieraden, en beschouw dit artikel over levensduur niet als een complete onderhoudsgids.

Ja.

Dit is de belangrijkste reden waarom "voor altijd" niet moet worden opgevat als "onverwoestbaar".

In de kristalstructuur van diamant bevinden zich splijtvlakken waarlangs de steen bij voldoende kracht kan breken.

GIA omschrijft diamant als extreem hard, maar slechts enigszins taai, en merkt op dat diamanten kunnen chippen of breken door harde stoten.

Schade begint vaak op kwetsbare plekken, zoals de rondist, onbeschermde hoeken of punten.

Dit geldt voor natuurlijke en labgrown diamanten.

Een labgrown diamant wordt niet zwakker alleen vanwege zijn herkomst, maar de productie in een laboratorium maakt de steen evenmin bestand tegen fysieke schade.

De vorm van een diamant bepaalt mede hoe kwetsbaar bepaalde delen zijn.

Vormen met puntige uiteinden of hoeken verdienen extra aandacht.

Peervormige diamanten hebben een puntig uiteinde.

Marquise-diamanten hebben er twee.

Diamanten met een princess-slijpkwaliteit hebben vier hoeken.

Ook hartvormige diamanten hebben kwetsbare delen aan de buitenrand.

Een geschikte zetting kan deze delen helpen beschermen.

Ronde diamanten hebben geen scherpe hoeken, maar dat betekent niet dat ze niet kunnen chippen. Ook hun rondist kan beschadigd raken door een voldoende harde stoot.

De praktische les is:

de levensduur hangt deels af van de manier waarop de steen in het sieraad wordt beschermd—not alleen van het feit dat het een diamant is.

Bij een chip breekt een deel van de gepolijste steen af.

De diamant houdt niet plotseling op een diamant te zijn, maar de vorm, het uiterlijk en de structurele toestand zijn veranderd.

Afhankelijk van de locatie en de ernst kan een chip het uiterlijk beïnvloeden en de steen mogelijk kwetsbaar maken voor verdere schade.

Als je een nieuwe chip of een barstachtige beschadiging opmerkt, is het niet raadzaam het sieraad te blijven dragen zonder het eerst te laten beoordelen.

Dit is vooral belangrijk als een pootje ook is verschoven of gebroken.

Deze pagina is niet bedoeld om individuele schade vast te stellen. Bij zichtbare structurele schade moet het sieraad deskundig worden beoordeeld voordat je het weer regelmatig draagt.

Dit is waarschijnlijk het belangrijkste praktische punt van het hele artikel.

Een diamant kan in uitstekende staat blijven terwijl het sieraad waarin hij is gezet geleidelijk slijt.

Denk aan een verlovingsring met een zetting op pootjes.

De diamant zit tussen enkele kleine stukjes edelmetaal.

Die pootjes krijgen jarenlang te maken met wrijving, stoten en aanrakingen.

Het metaal kan geleidelijk dunner worden.

Een pootje kan verbuigen.

Een ander pootje kan achter stof blijven haken.

Uiteindelijk kan de diamant minder beschermd zijn dan toen de ring nieuw was.

De diamant zelf kan nog steeds volledig intact zijn.

Maar het sieraad heeft een probleem met de levensduur ontwikkeld.

Daarom geeft alleen naar de edelsteen kijken een onvolledig beeld van hoelang diamanten sieraden meegaan.

Pootjes hebben twee belangrijke functies.

Ze houden de diamant op zijn plaats en helpen kwetsbare delen van de steen te beschermen.

Als een pootje van de diamant af buigt of slijt, kan de steen los komen te zitten.

Een beschadigd pootje kan ook een rand of hoek meer blootstellen aan stoten.

GIA raadt specifiek aan om de staat van de pootjes in de gaten te houden, omdat beschadigde pootjes het risico op afsplintering en mogelijk verlies van de diamant vergroten.

Dit is vooral belangrijk voor sieraden die vaak worden gedragen.

Een losse diamant moet niet gedragen blijven worden alleen omdat de edelsteen zelf nog onbeschadigd lijkt.

Een omlijsting omringt een groter deel van de omtrek van de diamant met metaal.

Dat kan nuttige fysieke bescherming bieden rond blootliggende randen.

Maar een omlijsting maakt sieraden niet onderhoudsvrij.

Het metaal zelf kan nog steeds krassen, vervormen of slijten.

De zetting moet daarom worden beoordeeld als onderdeel van het complete sieraad, en niet worden beschouwd als een onbreekbare huls.

Hetzelfde principe geldt voor elke zetting:

betere bescherming verkleint het risico, maar neemt het niet volledig weg.

CVD en HPHT verwijzen naar verschillende manieren om labgrown diamant te kweken.

Geen van beide afkortingen moet worden opgevat als een indicatie van de levensduur voor consumenten.

Wanneer ze eenmaal als diamantmateriaal zijn gevormd, hebben stenen uit beide groeimethoden de fundamentele duurzaamheidseigenschappen die met diamant worden geassocieerd.

Individuele stenen kunnen nog steeds verschillen in insluitsels, groeikenmerken, slijpkwaliteit en andere eigenschappen.

Maar er is geen bruikbare vuistregel voor consumenten die zegt:

"CVD-diamanten verlopen eerder."

of:

"HPHT-diamanten gaan langer mee."

Beoordeel de steen zelf in plaats van een levensduur toe te kennen aan de groeiafkorting.

Bekijk voor de vergelijking van de productiemethoden CVD versus HPHT-labgrown diamanten.

Niet in de zin dat de diamant plotseling geen diamant meer is.

Sommige labgrown diamanten krijgen na de groei een behandeling om eigenschappen zoals kleur aan te passen.

De behandelingsgeschiedenis moet waar van toepassing worden gecontroleerd aan de hand van betrouwbare documentatie.

Dat staat los van de vraag of diamantmateriaal bestand is tegen normaal, langdurig gebruik in sieraden.

Bekijk voor een volledige uitleg over het verschil tussen groei en behandeling na de groei CVD versus HPHT-labgrown diamanten.

Ze kunnen er minder sprankelend uitzien zonder hun fundamentele optische eigenschappen te verliezen.

Het meest voorkomende probleem is vervuiling van het oppervlak.

Diamant trekt gemakkelijk olie aan.

Huidolie, vochtinbrengende crème, zeep, cosmetica en andere resten kunnen een laagje over de steen vormen of zich onder de zetting ophopen.

Dat laagje belemmert het licht om de diamant goed te bereiken en te verlaten.

Het resultaat kan er als volgt uitzien:

• minder schittering,
• een doffe uitstraling,
• een vettige uitstraling,
• of een schijnbaar troebel uiterlijk.

De diamant is niet ‘versleten’.

Het oppervlak heeft misschien gewoon de juiste verzorging nodig.

Lees voor een uitgebreide uitleg Verliezen labdiamanten hun schittering?

Gebruik voor concrete reinigingsmethoden Labgrown diamanten sieraden reinigen.

Oppervlaktevetten kunnen een diamant dof maken; slijtage aan de griffen is een afzonderlijk structureel probleem — beide vereisen een andere aanpak.

Normaal gesproken ontstaat er niet zomaar interne troebelheid doordat de jaren verstrijken.

Een diamant die troebel lijkt, kan oppervlakteaanslag, een bestaande interne helderheidskenmerk, een zwakke lichtwerking of beschadiging vertonen.

Voor die oorzaken zijn verschillende oplossingen nodig.

Als een diamant na jarenlang helder te hebben geleken plotseling wazig oogt, kijk dan eerst of er iets is veranderd aan het oppervlak of de zetting, in plaats van aan te nemen dat de kristalstructuur achteruitgaat omdat de diamant in een laboratorium is gemaakt.

Een aanhoudende waas die intern lijkt, vraagt om een ander onderzoek.

Lees voor de complete gids op basis van symptomen Kunnen labgrown diamanten troebel worden?

De diamant zelf vervaagt normaal gesproken niet zoals een tijdelijke verkleuring van het oppervlak dat kan doen.

Bij normaal gebruik als sieraad hoort een kleurloze labgrown diamant niet zomaar geel te worden of zijn identiteit te verliezen omdat hij ouder is.

De waargenomen kleur kan echter veranderen door omstandigheden eromheen.

Aanslag kan het uiterlijk beïnvloeden.

Warm of koel licht kan de waarneming van kleur veranderen.

Het metaal eromheen kan de visuele indruk beïnvloeden.

Ook de plating van een sieraad kan door slijtage veranderen, terwijl de diamant zelf hetzelfde blijft.

De diamant en de zetting moeten daarom afzonderlijk worden beoordeeld.

Een normale kleurloze diamant die in een laboratorium is gemaakt, hoort niet zomaar geel te worden als onderdeel van een verwacht verouderingsproces.

Als een sieraad warmer van kleur lijkt dan voorheen, kijk dan eerst naar de verlichting, verontreiniging en de staat of kleur van het omringende metaal.

Dat is iets anders dan beweren dat geen enkele diamant ooit enige verandering kan ondergaan onder extreme omstandigheden.

Dit artikel gaat over normaal bezit en het dragen van sieraden.

Een aanhoudende, onverklaarbare kleurverandering moet worden onderzocht en niet automatisch worden toegeschreven aan ‘veroudering van labdiamanten’.

De diamant zelf tarnisht niet zoals metaal.

Maar het sieraad eromheen kan aan het oppervlak veranderen, afhankelijk van het gebruikte metaal en de afwerking.

Dat is nog een reden waarom mensen soms denken dat de edelsteen achteruit is gegaan, terwijl de zichtbare verandering in werkelijkheid eromheen optreedt.

Een ring bestaat uit veel meer dan alleen de middelste diamant.

Een halsketting bestaat uit een ketting, een sluiting en mogelijk een plating.

Oorbellen bevatten stekers, poussettes of scharnieren.

Een armband bestaat uit schakels en sluitingen.

De conditie van een sieraad op de lange termijn hangt af van al deze onderdelen.

Er is geen vaste vervaldatum.

De diamant zelf kan heel lang meegaan.

De ring krijgt echter veel mechanische slijtage te verduren doordat hij aan de hand wordt gedragen.

De ringband kan krassen.

Griffen kunnen dunner worden.

Zettingen kunnen losraken.

De ring kan tegen harde voorwerpen stoten.

Als het sieraad bedoeld is om lang te worden gedragen, is de staat ervan veel belangrijker dan een willekeurig aantal jaren.

Een goed onderhouden ring kan lang na de oorspronkelijke aankoop nog draagbaar zijn, terwijl een ring die herhaaldelijk wordt gestoten veel eerder problemen kan ontwikkelen.

Oorbellen krijgen doorgaans minder directe stoten te verduren dan ringen.

De diamanten zelf kunnen duurzaam blijven, maar andere onderdelen verdienen aandacht.

Oorstekers kunnen verbuigen.

Achterkantjes kunnen losraken.

Scharnieren van oorringen kunnen slijten.

Sluitingen klikken mogelijk niet meer zo stevig vast als voorheen.

Bij oorbellen kan verlies door een defecte sluiting daardoor een groter praktisch risico vormen dan slijtage van de diamant.

Ook hier is de diamant zelden het meest kwetsbare onderdeel.

Kettingen kunnen uitrekken, ergens achter blijven haken of breken.

Sluitingen kunnen slijten.

Hangoogjes die hangers met kettingen verbinden, kunnen losraken.

De diamant in een hanger kan in uitstekende staat blijven, terwijl de ketting aan vervanging of reparatie toe is.

Bij onderhoud op de lange termijn moet daarom de hele ketting worden gecontroleerd, niet alleen of de steen nog schittert.

Armbanden zijn voortdurend in beweging en bestaan uit meerdere structurele onderdelen.

Een tennisarmband kan tientallen afzonderlijke zettingen voor diamanten bevatten, naast schakels, scharnierpunten en een sluiting.

Elke diamant kan fysiek duurzaam blijven, terwijl een schakel of zetting slijt.

Daarom is inspectie van het hele sieraad bijzonder relevant bij armbanden die vaak worden gedragen.

Dat een sieraad duurzaam genoeg is om regelmatig te dragen, betekent niet dat u het bij elke mogelijke activiteit moet omhouden.

Die vraag wordt vooral behandeld in de gids Zijn labgrown diamanten geschikt om regelmatig te dragen? van Aurelia Royale.

Het verband met de levensduur is eenvoudig:

herhaalde, onnodige stoten vergroten de kans op schade.

Sieraden afdoen bij activiteiten zoals zwaar handwerk, intensieve sport of andere situaties waarin ze ergens tegenaan kunnen komen, betekent niet dat diamanten sieraden kwetsbaar zijn.

Het betekent dat u onnodige belasting van zowel de diamant als de zetting voorkomt.

Schoonmaken helpt vooral bij het uiterlijk en de hygiëne, niet bij de fundamentele levensduur van de diamantkristal.

Het verwijdert olie en resten die de schittering verminderen.

Het kan u ook de gelegenheid geven om zichtbare veranderingen rond de zetting op te merken.

Maar overmatig of onjuist schoonmaken kan afzonderlijke risico’s met zich meebrengen, vooral als u agressieve chemicaliën of ongeschikte methoden gebruikt voor de rest van het sieraad.

Daarom is er geen reden om hier een uitgebreide schoonmaakroutine te herhalen.

Gebruik Hoe maakt u sieraden met labgrown diamanten schoon? voor specifieke aanwijzingen over de methode en Hoe vaak moeten diamanten sieraden worden schoongemaakt? voor de frequentie.

Sieraden die vaak worden gedragen, kunnen baat hebben bij een passende inspectie, omdat het metaal dat de diamant op zijn plaats houdt na verloop van tijd kan veranderen.

Het doel is niet om te bewijzen dat de diamant "veroudert".

Het gaat erom problemen zoals slijtage van de zetting of beweging van de steen op te sporen voordat ze een groter risico vormen.

Er is geen vast inspectie-interval dat voor elk sieraad moet gelden zonder rekening te houden met het gebruik, het ontwerp en de staat ervan.

Een ring die dagelijks wordt gedragen, krijgt met een andere mate van mechanische belasting te maken dan oorbellen die slechts af en toe worden gedragen.

Voor meer informatie over dit onderwerp verwijst Aurelia Royale lezers naar Wanneer moet diamanten sieraden professioneel worden geïnspecteerd?

De drager hoeft geen volledige technische inspectie uit te voeren.

Maar opvallende veranderingen verdienen aandacht.

Een steen die beweegt terwijl dat eerder niet het geval was, is een belangrijk signaal.

Hetzelfde geldt voor een zichtbaar verbogen pootje.

Een beschadigde sluiting is belangrijk om op te merken.

Een ketting die uitgerekt of verzwakt lijkt, verdient aandacht.

Als een ring plotseling vaak aan kleding blijft haken, kan dat er ook op wijzen dat er iets aan de zetting is veranderd.

Het belangrijke principe is:

draag het sieraad niet langer op de gebruikelijke manier als er een duidelijk structureel probleem is ontstaan.

Ze kunnen fysiek worden verwerkt in sieraden die bedoeld zijn om langdurig te worden gedragen of van generatie op generatie te worden doorgegeven.

De materiaaleigenschappen van diamant verdwijnen niet doordat de diamant in een laboratorium is gegroeid.

Of een bepaald sieraad een erfstuk wordt, is een persoonlijke en culturele kwestie.

De financiële waarde ervan over tientallen jaren is een afzonderlijke kwestie en mag niet worden gegarandeerd.

Een sieraad kan een enorme betekenis hebben voor een familie, ongeacht hoe de waarde op de secundaire markt verandert.

Duurzaamheid, emotionele waarde en doorverkoopwaarde moeten dus niet met elkaar worden verward.

Lees voor vragen over de financiële waarde Hebben labgrown diamanten doorverkoopwaarde?

De materiaaleigenschappen van de diamant verdwijnen niet doordat hij in een laboratorium is gegroeid — de waarde als erfstuk is persoonlijk en staat los van de doorverkoopwaarde.

Vanuit praktisch oogpunt hebben in een laboratorium gegroeide diamanten in wezen dezelfde fysieke eigenschappen als natuurlijke diamanten.

Er is dus geen reden om een labgrown diamant vanwege zijn oorsprong een van nature korte levensduur toe te schrijven.

Zowel natuurlijke als labgrown diamanten zijn zeer goed bestand tegen krassen.

Beide kunnen ook chippen bij een harde impact.

En bij beide is het belangrijk dat de omliggende zetting stevig blijft.

De geologische leeftijd van een natuurlijke diamant is niet hetzelfde als de duurzaamheid ervan zodra hij in een sieraad is gezet.

Evenzo betekent de recente ontstaansdatum van een in een laboratorium gegroeide diamant niet dat deze snel zal verslechteren.

Niet op de eenvoudige manier die consumenten soms veronderstellen.

Een natuurlijke diamant kan miljarden jaren oud zijn vanwege het moment waarop hij geologisch is gevormd.

Dat is buitengewoon, maar het mag niet worden opgevat als bewijs dat een labgrown diamant eerst miljarden jaren moet bestaan voordat hij duurzaam wordt.

De duurzaamheid komt voort uit de fysieke eigenschappen van diamantmateriaal.

De twee stenen hebben een verschillende geschiedenis.

Dat geeft een pas in een laboratorium gegroeide diamant geen ingebouwde houdbaarheidsdatum.

Diamant is zeer stabiel in vergelijking met veel edelstenen, maar extreme temperaturen kunnen hem nog steeds beschadigen.

GIA vermeldt dat plotselinge, extreme temperatuurveranderingen schade kunnen veroorzaken en dat zeer hoge temperaturen invloed kunnen hebben op diamant.

Dit zijn geen omstandigheden die zich voordoen bij normaal dragen van sieraden.

Het praktische punt is eenvoudigweg dat ‘stabiel’ niet betekent dat diamant bestand is tegen elke mogelijke omgeving in een laboratorium, bij de vervaardiging of tijdens reparaties.

Werkzaamheden waarbij veel hitte wordt gebruikt in de buurt van diamanten sieraden moeten op de juiste manier worden uitgevoerd door een juweliersprofessional.

Diamant zelf is chemisch stabiel tegenover veel stoffen.

Bij sieraden ligt het directe risico doorgaans eerder bij het metaal, de plating, het soldeer, de zetting of andere onderdelen rondom de steen.

Een chemische stof die de diamant ogenschijnlijk ongemoeid laat, kan toch ongeschikt zijn voor het afgewerkte sieraad.

Daarom moeten de onderhoudsinstructies betrekking hebben op het hele sieraad.

Kies nooit een reinigingsmiddel alleen omdat u hebt gelezen dat diamant zelf chemisch stabiel is.

De praktische formule voor een lange levensduur is:

duurzame diamant + beschermende zetting + geschikte sieraadconstructie + verstandig dragen + passend onderhoud

De herkomst van de edelsteen is slechts één onderdeel van de productinformatie.

Een zorgvuldig geselecteerde diamant kan een defecte sluiting niet compenseren.

Zelfs een vlekkeloze steen kan uit beschadigde griffen vallen.

Zelfs een uitzonderlijk harde edelsteen kan na een zware klap afsplinteren.

En een structureel intacte diamant kan er dof uitzien als het oppervlak bedekt raakt met olie.

Als je naar het hele sieraad kijkt, krijg je een veel realistischer beeld van de levensduur dan wanneer je afgaat op de uitspraak "diamonds last forever".

De diamant, zetting, edelmetaal, pasvorm, verstandig dragen en onderhoud dragen allemaal bij — geen enkele factor bepaalt op zichzelf hoelang een sieraad meegaat.

Sommige problemen met de zetting en het metaal zijn mogelijk te verhelpen, afhankelijk van het sieraad.

Griffen kunnen soms worden hersteld.

Sluitingen kunnen soms worden gerepareerd of vervangen.

Kettingen kunnen soms worden gerepareerd.

Of een diamant met een chip opnieuw kan worden geslepen of op een andere manier kan worden behandeld, hangt af van de plaats en omvang van de schade. Dit kan de afmetingen en het karaatgewicht veranderen.

Omdat de reparatiemogelijkheden per product verschillen, mag Aurelia Royale niet beloven dat elk beschadigd sieraad kan worden hersteld, tenzij die service en het specifieke geval zijn beoordeeld.

Als een lange levensduur belangrijk voor je is, beoordeel dan niet alleen de diamant.

Kijk of de zetting de vorm van de steen voldoende beschermt.

Let op hoe ver de diamant uitsteekt.

Denk na of de sluiting geschikt is voor het type sieraad.

Ga na welk metaal en welke afwerking voor het hele sieraad zijn gebruikt.

Bekijk de beschikbare informatie over de diamant en het product.

En kies een ontwerp dat past bij de manier waarop je het sieraad daadwerkelijk wilt dragen.

Deze factoren zijn doorgaans praktischer voor langdurig dragen dan de vraag of een diamant met CVD of HPHT is gekweekt.

Labgrown diamanten hebben geen van nature beperkte levensduur en kunnen heel lang meegaan als sieraad.

Ze hebben in wezen dezelfde fundamentele fysieke eigenschappen als natuurlijke diamanten, waaronder de uitzonderlijke krasbestendigheid van diamant.

Maar "forever" moet niet worden opgevat als "onmogelijk te beschadigen".

Diamant is extreem hard, maar slechts enigszins taai. Een krachtige klap kan de steen doen afsplinteren of breken.

En bij een echt sieraad is de steen slechts één onderdeel van wat de levensduur bepaalt.

Griffen kunnen slijten.

Sluitingen kunnen losraken.

Kettingen kunnen breken.

Ringen kunnen vervormen.

Oppervlakken van edelmetaal kunnen krassen.

Aanslag kan de schittering tijdelijk verminderen.

Het meest nauwkeurige antwoord is dus:

De labgrown diamant zelf kan uitzonderlijk lang meegaan, terwijl het complete sieraad verstandig moet worden gedragen en de zetting en onderdelen blijvende aandacht nodig hebben.

Lees voor advies over dagelijkse activiteiten verder bij Zijn labgrown diamanten geschikt voor regelmatig dragen?

Gebruik bij een doffe uitstraling Verliezen labdiamanten hun schittering?

Lees bij waas of troebelheid Kunnen labgrown diamanten troebel worden?

Gebruik voor reinigingsmethoden Zo reinigt u sieraden met labgrown diamanten.

En lees voor controles van de constructie verder bij Wanneer moeten diamanten sieraden professioneel worden gecontroleerd?

Kijk bij het vergelijken van sieraden met labgrown diamanten van Aurelia Royale verder dan alleen de edelsteen.

Houd rekening met de diamant, zetting, edelmetaal, sluiting, afmetingen en hoe het sieraad past bij het beoogde gebruik.

Wanneer een ontwerp momenteel niet rechtstreeks verkrijgbaar is, Meld u aan voor de wachtlijst of stuur een aanvraag om uw belangstelling kenbaar te maken.