Hoe worden labgrown diamanten gemaakt?

Een labgrown diamant begint met een diamantzaadje of substraat dat de kristalstructuur levert waarop extra diamant kan groeien.

Bij het HPHT-proces wordt koolstof onder extreem hoge druk en bij extreem hoge temperatuur opgelost en kristalliseert deze op een diamantzaadje.

Bij het CVD-proces wordt koolstofhoudend gas geactiveerd in een lagedrukkamer. Koolstofatomen worden afgezet op een diamantsubstraat en bouwen geleidelijk extra diamantkristal op.

Zodra er voldoende kristal is gegroeid, wordt de ruwe diamant verwijderd.

Vervolgens wordt deze, net als andere ruwe diamanten, gepland, geslepen en gepolijst.

De gepolijste steen kan met gespecialiseerde gemmologische apparatuur worden onderzocht om vast te stellen dat hij in een laboratorium is gegroeid en om relevante kenmerken te beoordelen.

Tot slot worden de diamanten die voor sieraden zijn geselecteerd, verwerkt in het afgewerkte sieraad.

De productie van labgrown diamanten omvat dus zowel kristalgroei als de traditionele vervaardiging van sieraden.

Ja, maar hun oorsprong in een laboratorium moet altijd duidelijk worden vermeld.

Labgrown diamanten bestaan uit diamantmateriaal, en niet uit glas, kubisch zirkonia of moissaniet.

Natuurlijke diamanten zijn ontstaan door geologische processen in de aarde.

Labgrown diamanten worden technologisch geproduceerd.

Dat verschil in oorsprong is fundamenteel, ook al hebben de resulterende materialen in wezen dezelfde chemische, fysische en optische eigenschappen.

Als je belangrijkste vraag is of labgrown diamanten daardoor ‘echt’ zijn, lees dan verder bij Zijn labgrown diamanten echt?

Dit artikel gaat specifiek over hoe ze worden geproduceerd.

Het basismateriaal is koolstof, gerangschikt in de kristalstructuur van diamant.

Dit is een belangrijk onderscheid, omdat de uitdrukking ‘gemaakt in een lab’ soms ten onrechte de indruk wekt dat labgrown diamanten worden gemaakt van glas, plastic of een ander materiaal dat alleen zo is ontworpen dat het op diamant lijkt.

Dat is niet zo.

Koolstofatomen worden opgenomen in een groeiend diamantkristal.

Het verschil tussen CVD en HPHT is de technologische omgeving die wordt gebruikt om die koolstofatomen aan te voeren en het diamantkristal te laten groeien.

Beide belangrijkste groeitechnologieën beginnen met diamantmateriaal dat als kristalsjabloon dient.

Dit wordt meestal een diamantzaadje genoemd.

In technische besprekingen over CVD-groei wordt het ook wel een diamantsubstraat genoemd.

Het zaadje levert de atoomstructuur waarop nieuw afgezet koolstof verder kan groeien.

Dat betekent niet dat de afgewerkte edelsteen simpelweg een klein zaadje is dat met imitatiemateriaal is bedekt.

Het materiaal dat erbij groeit, is diamantkristal.

Ook de grootte, voorbereiding en kwaliteit van het beginsubstraat kunnen invloed hebben op het groeiproces en het resulterende kristal.

Dit is het eerste grote verschil tussen het laten groeien van een diamant en het vervaardigen van een diamantimitatie.

Een diamantzaadje of substraat levert het kristalsjabloon — zowel CVD als HPHT begint met diamantmateriaal.

Labgrown diamanten van edelsteenkwaliteit voor commerciële doeleinden worden hoofdzakelijk met twee technologieën geproduceerd:

HPHT — hoge druk en hoge temperatuur

en

CVD — chemische dampdepositie

Beide kunnen diamanten van juwelierskwaliteit opleveren.

Geen van beide afkortingen is op zichzelf een gradatie voor diamantkwaliteit.

Een inkoper moet er daarom niet van uitgaan dat CVD automatisch een betere kwaliteit betekent of dat HPHT automatisch een superieure steen oplevert.

Dit artikel geeft alleen een overzicht van de productiemethoden.

Voor informatie over insluitsels, behandelingen na de groei, kwaliteit, prijs en methodegebonden aandachtspunten bij het kopen, kunt u de speciale CVD versus HPHT-labgrown diamanten raadplegen.

HPHT staat voor hoge druk en hoge temperatuur.

Een diamantzaadje, een koolstofbron en een metaalflux worden in een gespecialiseerd groeisysteem geplaatst dat zeer hoge druk en temperaturen kan opwekken.

De koolstofbron kan grafiet bevatten.

Onder geschikte omstandigheden helpt het metaalmateriaal de koolstof op te lossen.

De temperatuur rond het diamantzaadje wordt geregeld, zodat koolstof zich door de groeiomgeving kan verplaatsen en op het zaadje kan kristalliseren.

Na verloop van tijd vormt zich extra diamantmateriaal en wordt het kristal groter.

Het eindresultaat is een ruw HPHT-gegroeid diamantkristal.

Het ziet er nog niet uit als de gepolijste steen die u in een sieraad ziet.

Eerst moet het nog het slijp- en polijstproces doorlopen.

Bij HPHT-productie worden werkelijk extreme omstandigheden gebruikt.

GIA beschrijft commerciële HPHT-diamantgroei bij drukken van ongeveer 5–6 gigapascal en temperaturen van circa 1.300–1.600°C, hoewel de exacte procedures afhangen van de producent en het doel.

Daarom is het misleidend om labgrown diamanten simpelweg als "samengeperste koolstof" te omschrijven.

Voor het proces zijn zeer gespecialiseerde apparatuur en strikt gecontroleerde kristalgroeiomstandigheden nodig.

Temperatuurgradiënten, groeichemie en andere variabelen zijn van invloed op de ontwikkeling van het kristal.

CVD staat voor chemische dampdepositie.

In plaats van de enorme druk te gebruiken die met HPHT-productie gepaard gaat, wordt diamant bij CVD in een lagedrukkamer gegroeid.

Dunne diamantsubstraten worden in de reactor geplaatst.

Er wordt een mengsel met waterstof en een koolstofhoudend gas zoals methaan ingebracht.

Vervolgens wordt energie toegevoerd om de gassen te activeren en plasma te vormen.

In deze omgeving bereiken koolstofhoudende deeltjes het koelere diamantsubstraat en worden ze opgenomen in het groeiende kristal.

In plaats van dat het kristal onder enorme druk groeit via een metaaloplosmiddelsysteem, groeit de CVD-diamant geleidelijk op het substraat.

Daarom wordt CVD-groei vaak beschreven als diamantgroei in laagjes.

Nee.

Dat is een ander veelvoorkomend misverstand.

CVD kan technologisch worden gebruikt om coatings voor industriële doeleinden te maken, maar CVD-labgrown diamanten van edelsteenkwaliteit zijn niet simpelweg gewone edelstenen waarop een dun laagje diamantverf is aangebracht.

Bij het proces groeit daadwerkelijk diamantkristal vanaf het substraat.

Na voldoende groei kan dat materiaal tot een gefacetteerde edelsteen worden geslepen.

Een gepolijste CVD-diamant bestaat dus volledig uit diamantmateriaal in het deel dat tot de edelsteen is gevormd.

Veel commerciële CVD-systemen gebruiken microgolfenergie om het plasma op te wekken dat nodig is voor diamantgroei.

De microgolfenergie "verandert een zaadje niet rechtstreeks in een diamant".

De rol ervan is om energie toe te voeren aan de gassen in de reactor.

Die geactiveerde gassen creëren de omstandigheden waarin koolstof kan worden afgezet op het diamantgroeioppervlak.

Reactoren en productieprocedures kunnen verschillen. Daarom kunt u microgolven het beste zien als onderdeel van de groeiomgeving, en CVD niet simpelweg definiëren als "met microgolven gemaakte diamant".

U kunt het onderscheid het eenvoudigst als volgt onthouden:

Bij HPHT groeit diamant uit koolstof onder zeer hoge druk en temperatuur, doorgaans met behulp van een metaalflux.

CVD laat diamant groeien uit koolstofhoudende gassen in een kamer met lagere druk.

Beide beginnen met diamantmateriaal.

Beide produceren ruwe labgrown diamanten.

Beide vereisen daarna slijpen en polijsten voordat ze afgewerkte edelstenen worden.

En met beide methoden kunnen stenen van sieradenkwaliteit worden geproduceerd.

Het verschil in productiemethode is gemmologisch van belang, maar mag niet worden voorgesteld als een regel dat de ene methode altijd mooiere sieraden oplevert dan de andere.

Labgrown diamanten worden niet onmiddellijk geproduceerd.

Kristalgroei kan dagen tot weken duren, afhankelijk van de methode, de gewenste grootte, het productieproces, de kristalkwaliteit en de fabrikant.

De groeitijd bij HPHT kan sterk uiteenlopen, afhankelijk van het beoogde product.

Bij CVD-productie kunnen herhaalde groeifasen nodig zijn; voor bepaalde partijen kan dit enkele weken duren.

Daarom moeten uitspraken als:

“Elke labgrown diamant heeft precies twee weken nodig”

of

“Elke diamant van één karaat heeft even lang nodig om te groeien”

worden vermeden.

De groeitijd van diamant is een productievariabele, geen vaste specificatie voor consumenten.

Een kristal zo snel mogelijk produceren is niet per se hetzelfde als het best mogelijke kristal voor gebruik in sieraden produceren.

Fabrikanten regelen de temperatuur, druk, gassamenstelling, onzuiverheden en groeiomstandigheden, omdat deze het resulterende materiaal kunnen beïnvloeden.

Keuzes tijdens de groei kunnen kenmerken beïnvloeden, waaronder kleur, interne groeilijnen en andere eigenschappen.

De fabrikant moet daarom een balans vinden tussen snelheid, kristalkwaliteit, opbrengst en het uiteindelijke beoogde gebruik van het materiaal.

Dit is een van de redenen waarom labgrown diamanten nog steeds aanzienlijk van steen tot steen kunnen verschillen.

“Geproduceerd onder gecontroleerde omstandigheden” betekent niet dat “elke diamant er identiek uitkomt”.

Ja.

Afhankelijk van de apparatuur en de groeimethode kan een productieronde meerdere diamantzaadjes of substraten bevatten.

Bij CVD-productie kunnen meerdere zaadplaatjes in de reactorkamer worden geplaatst.

HPHT-systemen kunnen ook worden ingericht op basis van de apparatuur en groeidoelstellingen van de fabrikant.

Het aantal kristallen dat in één productieronde wordt geproduceerd, is een overweging bij industriële productie.

Dat betekent niet dat elk kristal uit dezelfde productieronde noodzakelijkerwijs identieke geslepen edelstenen oplevert.

Elk stuk ruwe diamant moet nog steeds afzonderlijk worden beoordeeld.

Omdat kristalgroei en diamantslijpen verschillende stadia zijn.

Het ruwe kristal dat uit de groeiomgeving komt, heeft niet de precieze facetten van een briljant rond, ovaal, smaragd, peer of een andere afgewerkte diamantvorm.

Ruwe CVD-diamant kan een relatief vlakke of plaatvormige vorm hebben die samenhangt met de groeirichting.

HPHT-gekweekte kristallen kunnen verschillende karakteristieke kristalvlakken en groeizones hebben.

Een diamantslijper moet bepalen hoe de bruikbare ruwe diamant het best kan worden omgezet in geslepen edelstenen.

Deze planningsfase heeft een grote invloed op het eindresultaat.

Sommige labgrown diamanten ondergaan een aanvullende behandeling na de belangrijkste fase van kristalgroei.

Dit moet zorgvuldig worden verwoord, omdat dit een van de meest verkeerd begrepen aspecten van de productie van labgrown diamanten is.

Een met CVD gekweekte diamant kan bijvoorbeeld na de groei een HPHT-behandeling krijgen om de kleureigenschappen aan te passen.

Dat betekent niet dat het ineens een met HPHT gekweekte diamant wordt.

De groeimethode blijft CVD.

Het latere HPHT-proces is een behandeling na de groei.

GIA maakt specifiek onderscheid tussen HPHT-groei en HPHT-behandeling en merkt op dat HPHT-verwerking na de groei geen extra diamantmateriaal synthetiseert.

Bepaalde CVD-groeiomstandigheden kunnen een bruine kleur veroorzaken die verband houdt met defecten in de kristalstructuur.

Een behandeling op hoge temperatuur na de groei kan sommige van die defecten veranderen en de waargenomen kleur verbeteren.

Dit is niet zeldzaam genoeg om als een bijzonder geheim te worden beschouwd.

Bij de moderne productie van labgrown diamanten kunnen een groeifase en daaropvolgende bewerking bewust worden gecombineerd.

Het belangrijkste is inzicht te hebben in de uiteindelijke steen en in eventuele behandelingsinformatie die via de juiste laboratoriumdocumentatie wordt verstrekt.

Lees voor het volledige onderwerp CVD versus HPHT-labgrown diamanten.

Niet automatisch.

Een behandeling beschrijft een deel van de productiegeschiedenis van een diamant.

Op zichzelf is dit geen volledige beoordeling van de kwaliteit.

Een aantrekkelijke, behandelde CVD-labgrown diamant kan de voorkeur hebben boven een minder aantrekkelijke, onbehandelde steen.

Ook kan een ‘as-grown’-steen aantrekkelijk zijn voor inkopers die specifiek de voorkeur geven aan die productiegeschiedenis.

Het is belangrijk dat relevante informatie nauwkeurig wordt weergegeven, en dat het woord ‘behandeld’ niet wordt gebruikt alsof het automatisch betekent dat de steen gebrekkig is.

Na de groei moet het ruwe kristal worden beoordeeld, gepland, geslepen en gepolijst — dit proces bepaalt in hoge mate de kwaliteit van de uiteindelijke diamant.

Als de kristalgroei is voltooid, moet het ruwe materiaal worden beoordeeld voordat het slijpen begint.

Het doel is vast te stellen hoeveel bruikbare, geslepen diamant uit het ruwe materiaal kan worden verkregen en welke vormen geschikt kunnen zijn.

De geometrie van het kristal, de interne kenmerken, de kleur en de hoeveelheid bruikbaar materiaal kunnen allemaal van invloed zijn op de planning.

Hier begint de productie van labgrown diamanten raakvlakken te krijgen met de traditionele vaardigheden van het diamantslijpen.

De groeikamer produceert ruw diamant.

Het slijpproces bepaalt hoe dat ruwe materiaal een gepolijste edelsteen wordt.

Een diamant slijpen draait niet simpelweg om het maken van de grootst mogelijke steen.

De slijper moet een balans vinden tussen het behoud van karaatgewicht, de verhoudingen, interne kenmerken en het mogelijke uiterlijk.

Stel je één ruw kristal voor dat in theorie kan worden geslepen tot een zwaardere, diep geslepen steen of een iets lichtere steen met aantrekkelijkere verhoudingen van bovenaf gezien.

De juiste keuze hangt af van de kenmerken van het ruwe materiaal en het beoogde resultaat na het slijpen.

Dit verklaart waarom twee labgrown diamanten die met dezelfde groeitechnologie zijn gemaakt, na het slijpen sterk in kwaliteit kunnen verschillen.

De reactor bepaalde niet hoe de uiteindelijke facetten zich tot elkaar verhouden.

Dat deed het slijpproces.

Zodra het slijpplan is vastgesteld, wordt het ruwe kristal omgevormd tot de beoogde vorm.

Mogelijke vormen van geslepen diamanten zijn rond, ovaal, smaragd, kussen, peer, marquise, radiant, princess en vele andere.

Materiaal dat geen deel kan uitmaken van de uiteindelijke edelsteen wordt verwijderd.

De steen wordt geleidelijk gevormd en van facetten voorzien.

Het doel is een nauwkeurige rangschikking van gepolijste vlakken te creëren die de uiteindelijke diamant zijn geometrie en optische eigenschappen geeft.

Deze fase is bepalend voor hoe de diamant er uiteindelijk in een sieraad uitziet.

Nee.

Bij het slijpen gaat materiaal verloren.

Een ruwe diamant weegt meer dan de uiteindelijke geslepen steen die eruit wordt verkregen.

Hoeveel geslepen gewicht behouden kan blijven, hangt af van de vorm van het ruwe materiaal, de interne kenmerken, de gewenste slijpkwaliteit en de keuzes tijdens de productie.

Daarom kan een fabrikant niet zomaar precies 1.00 ct ruw materiaal laten groeien en verwachten dat daar na het slijpen een edelsteen van exact 1.00 ct uitkomt.

Het karaatgewicht wordt bepaald op basis van de afgewerkte steen, nadat er tijdens het slijpen materiaal is verwijderd.

Facetten moeten gladde, nauwkeurig afgewerkte oppervlakken hebben om effectief met licht te kunnen interageren.

Polijsten is daarom een essentieel onderdeel van de diamantproductie.

Een gepolijste diamant kan uiteindelijk worden beoordeeld op onder meer polijstkwaliteit en symmetrie, afhankelijk van het laboratorium en de rapportagedienst.

Deze fase laat ook zien waarom de uitspraak ‘labgrown diamanten worden door een machine gemaakt’ een onvolledig beeld geeft.

Geavanceerde technologie produceert het ruwe diamantkristal.

Gespecialiseerde diamantproductieprocessen maken van die ruwe diamant vervolgens een afgewerkte edelsteen.

Het fundamentele doel van het slijpen van een diamant voor sieraden hangt er niet van af of de ruwe diamant ondergronds is gevormd of in een groeireactor.

Beide soorten ruwe diamanten moeten worden gepland en geslepen tot afgewerkte edelstenen.

Slijpbeslissingen kunnen daarom in beide categorieën invloed hebben op de lichtprestaties, afmetingen, symmetrie, polijsting en het behoud van karaatgewicht.

Een labgrown diamant heeft niet automatisch een perfecte slijpkwaliteit alleen omdat de kristalgroei gecontroleerd is.

Raadpleeg voor gedetailleerde aankoopinformatie Uitleg over de slijpkwaliteit van labgrown diamanten.

Zodra het slijpen en polijsten zijn voltooid, kan de diamant als afgewerkte edelsteen worden geïnspecteerd.

Fabrikanten en leveranciers kunnen de afmetingen, het uiterlijk en andere kenmerken beoordelen voordat ze bepalen waar de steen vervolgens naartoe gaat.

Sommige diamanten kunnen als paar worden gecombineerd.

Andere kunnen middendiamanten worden.

Kleinere diamanten kunnen worden samengebracht voor sieraden met meerdere stenen.

Gepolijste stenen kunnen, waar relevant, ook doorgaan naar een onafhankelijk gemmologisch onderzoek.

Natuurlijke en in een laboratorium gekweekte diamanten kunnen er voor het blote oog vrijwel hetzelfde uitzien.

Het verschil in herkomst kan daarom niet betrouwbaar worden vastgesteld door iemand simpelweg naar de steen te laten kijken.

Gespecialiseerde gemmologische laboratoria gebruiken geavanceerde testmethoden om labgrown diamanten te identificeren en te onderscheiden van natuurlijk gevormde diamanten en diamantsimulanten.

Groeistructuren, insluitsels, fluorescentie- of fosforescentiegedrag, spectroscopie en andere laboratoriumwaarnemingen kunnen bijdragen aan de identificatie.

De exacte methoden die worden gebruikt, zijn afhankelijk van het laboratorium en de steen.

Lees voor de volledige uitleg over identificatie Kun je een labgrown diamant onderscheiden van een natuurlijke diamant?

Meestal niet.

Een conventionele draagbare diamanttester kan nuttig zijn om diamant van sommige simulanten te onderscheiden.

Maar een positieve uitslag laat niet automatisch zien of de diamant natuurlijk is, met CVD is gekweekt of met HPHT is gekweekt.

Professionele screening en laboratoriumapparatuur zijn veel geavanceerder.

Daarom laat het productieproces wetenschappelijk bruikbare kenmerken achter, ook wanneer de afgewerkte steen er voor het blote oog natuurlijk uitziet.

Ja, gespecialiseerde laboratoria kunnen kenmerken identificeren die verband houden met verschillende groeiprocessen in het laboratorium.

HPHT en CVD creëren verschillende kristalgroeimilieus.

Die milieus kunnen verschillende groeistructuren en gemmologische kenmerken achterlaten.

Sommige laboratoriumrapporten kunnen ook informatie bevatten over de vastgestelde groeimethode of gedetecteerde behandeling na de groei, afhankelijk van het laboratorium en de rapportagedienst.

Nogmaals, dit is niet iets wat inkopers met een geïmproviseerde thuistest moeten proberen vast te stellen.

Sommige gepolijste labgrown diamanten worden voor rapportage voorgelegd aan onafhankelijke gemmologische laboratoria.

Die documentatie kan de labgrown herkomst vaststellen en andere kenmerken vastleggen volgens de betreffende dienst.

Maar niet elke kleine diamant in elk sieraad heeft een eigen individueel rapport nodig.

Een substantiële middendiamant en een kleine pavédiamant vervullen heel verschillende functies.

Individuele rapportage is vaak vooral nuttig voor belangrijke middendiamanten, terwijl rapportage van het afgewerkte sieraad of een andere verificatie op productniveau geschikter kan zijn voor sieraden met veel kleine diamanten.

Lees voor de volledige afweging Hebben labgrown diamanten een certificaat nodig?

Er is geen algemene regel die vereist dat elke labgrown diamant een individueel GIA- of IGI-rapport heeft.

Sommige belangrijke losse stenen hebben individuele laboratoriumdocumenten.

Andere diamanten worden onderzocht binnen rapportagesystemen voor afgewerkte sieraden.

Kleine melee-diamanten kunnen in plaats daarvan worden gescreend en gedocumenteerd via andere kwaliteitscontroleprocessen.

Aurelia Royale moet documentatie daarom op productniveau beschrijven, in plaats van te beloven dat elke diamant automatisch een individueel rapport heeft.

IGI voert analyses uit van labgrown diamanten, zowel losse diamanten als diamanten in afgewerkte sieraden.

De laboratoriumprocessen kunnen met gespecialiseerde technologieën onderscheid maken tussen natuurlijk gedolven diamanten, labgrown diamanten en imitatiediamanten.

Afhankelijk van het rapport en de service kan ook informatie over de groeimethode en behandelingen worden vastgelegd.

Bij afgewerkte sieraden kan IGI gemonteerde stenen onderzoeken zonder complexe stukken noodzakelijkerwijs uit elkaar te halen.

Daarom vindt het testen plaats na de groei en het slijpen in het productieproces: het laboratorium onderzoekt de resulterende edelsteen of het sieraad, niet vooraf het groeirecept.

Zodra diamanten zijn geslepen, gepolijst en op passende wijze beoordeeld, kunnen ze worden geselecteerd voor specifieke sieradenontwerpen.

Daarbij komt meer kijken dan alleen stenen met hetzelfde karaatgewicht kiezen.

Bij een paar oorknopjes moeten de twee hoofddiamanten er visueel goed bij elkaar passen.

Bij een tennisarmband moeten veel kleine stenen samen een harmonieus geheel vormen over de volledige lijn.

Voor een halo- of pavé-ontwerp kunnen talrijke diamanten nodig zijn die qua formaat en uiterlijk nauwkeurig op elkaar zijn afgestemd.

Het productieproces gaat dus van de productie van afzonderlijke edelstenen naar de samenstelling van sieraden.

Het sieraad zelf wordt afzonderlijk van het diamantgroeiproces gemaakt.

Een ring heeft een band en een zetting voor de steen nodig.

Een halsketting heeft een hangerconstructie, een ketting of schakels en een sluiting nodig.

Oorbellen hebben zettingen en passende stekers, achterkantjes of scharnieren nodig.

Armbanden bestaan uit schakels, zettingen en sluitingen.

Het precieze edelmetaal en de constructie zijn afhankelijk van het product.

Dit is een belangrijk kwaliteitsverschil.

Een goed gegroeide diamant maakt niet automatisch een goed gemaakt sieraad.

De kwaliteit van het uiteindelijke sieraad hangt ook af van de stevigheid van de zetting, de constructie van het metaal, de afwerking, de afmetingen en het vakmanschap.

Lees voor meer informatie over de kwaliteit van het afgewerkte sieraad Wat maakt labgrown diamanten sieraden van hoge kwaliteit?

Het matchen, zetten en uitvoeren van de laatste kwaliteitscontroles voor sieraden maken de reis van diamantzaadje tot draagbaar eindproduct compleet.

Vervolgens worden de geselecteerde diamanten stevig in de gekozen zettingen bevestigd.

Afhankelijk van het ontwerp kan dit met pootjes, omlijstingen, kanaalzettingen, pavézettingen of andere constructiemethoden gebeuren.

Dit is een fase in de sieradenproductie, niet in de diamantgroei.

De kwaliteit ervan is van groot belang.

Zelfs een uitstekende diamant heeft een passende zetting nodig om veilig gedragen te kunnen worden.

Dit is een van de redenen waarom kopers een complete ring, oorbel, halsketting of armband niet uitsluitend moeten beoordelen op basis van het laboratoriumrapport van de centrale steen.

Het afgewerkte stuk moet als sieraad goed functioneren.

Voordat een afgewerkt sieraad bij een klant terechtkomt, moet de kwaliteitscontrole het voltooide artikel beoordelen en niet alleen de diamant.

Relevante controles kunnen onder meer nagaan of stenen stevig vastzitten, of zettingen correct zijn gevormd, of sluitingen naar behoren werken en of het afgewerkte sieraad overeenkomt met de vermelde specificaties.

De precieze kwaliteitscontroleprocedure is afhankelijk van de fabrikant of retailer.

Aurelia Royale moet geen specifiek, meerfasig eigen inspectieproces claimen, tenzij de klant dat proces heeft bevestigd.

Het belangrijke educatieve uitgangspunt is dat diamantgradering en kwaliteitscontrole van afgewerkte sieraden verschillende fasen zijn.

Het volledige proces kan als volgt worden samengevat:

Daarom doet de omschrijving van labgrown diamanten als simpelweg "diamanten gemaakt in een machine" geen recht aan het grootste deel van het daadwerkelijke proces.

Bij de productie van labgrown diamanten komen kristalgroei, slijpen, polijsten, testen en sieradenproductie kijken — niet alleen een groeireactor.

Daar is geen eenduidig antwoord op.

De kristalgroeifase zelf kan, afhankelijk van het proces, de beoogde grootte, de groeiomstandigheden en de kwaliteitsdoelstellingen, enkele dagen tot enkele weken duren.

Na de groei is extra tijd nodig voor het slijpplan, het slijpen, polijsten, testen, eventuele rapportage en de productie van het sieraad.

De vraag "hoe lang duurt het om een labgrown diamant te maken?" kan dus naar twee verschillende tijdsbestekken verwijzen:

de tijd die nodig is om het kristal te laten groeien

of

de totale tijd die nodig is om dat kristal om te vormen tot een afgewerkt sieraad.

Die twee moet u niet met elkaar verwarren.

Vaak moet er meer materiaal worden afgezet of gekristalliseerd om grotere ruwe kristallen te produceren, maar de groeiduur volgt geen eenvoudige, universele consumentenformule zoals "één week per karaat".

Verschillende technologieën, apparatuur, groeisnelheden, recepten en kwaliteitseisen spelen een rol.

Afhankelijk van de manier waarop een groter kristal wordt gepland, kan het ook meer dan één geslepen steen opleveren.

Het is daarom onjuist om voor elk afgewerkt karaatgewicht één universeel aantal dagen op te geven.

Laboratoriumproductie is schaalbaar op een manier waarop natuurlijke geologische vorming dat niet is.

Met commerciële productiesystemen kunnen meerdere kristallen worden gekweekt en de wereldwijde productiecapaciteit is aanzienlijk uitgebreid.

Maar "massaproductie" betekent niet dat elke geslepen diamant fysiek identiek is.

De ruwe kristallen verschillen nog steeds van elkaar.

De slijpresultaten verschillen.

De kenmerken van kleur en helderheid verschillen.

De afmetingen verschillen.

De afgewerkte diamanten kunnen daarom aanzienlijk van elkaar verschillen, zelfs als ze met dezelfde algemene technologie zijn geproduceerd.

Nee.

Gecontroleerde groei is niet hetzelfde als foutloze groei.

Diamanten die met HPHT zijn gegroeid, kunnen kenmerken vertonen die samenhangen met hun metalen groeimilieu.

Diamanten die met CVD zijn gegroeid, kunnen groeigerelateerde groeilijnen, grafietachtige kenmerken en andere interne kenmerken vertonen.

Sommige stenen worden na de groei behandeld om de kleur aan te passen.

De resulterende geslepen diamanten kunnen verschillende kwaliteitsniveaus hebben.

Daarom blijven onafhankelijke beoordeling en zorgvuldige selectie nuttig.

Nee.

Glas is geen diamant.

Een echte labgrown diamant bestaat uit diamantkristal dat is gegroeid uit koolstof.

Materialen op glasbasis kunnen het uiterlijk van edelstenen nabootsen, maar ze ontstaan niet door diamantgroei via CVD of HPHT.

Nee.

Zirkonia is een ander materiaal.

Het kan als diamantsimulant worden gebruikt omdat het uiterlijk op dat van diamant kan lijken, maar de samenstelling en fysische eigenschappen zijn anders.

Een labgrown diamant is geen CZ-steen die door behandeling is opgewaardeerd.

Lees voor de volledige vergelijking Labgrown diamant versus zirkonia.

Nee.

Moissaniet is siliciumcarbide.

Een labgrown diamant bestaat uit koolstof in een diamantkristalstructuur.

Beide kunnen technologisch worden geproduceerd, wat wellicht verklaart waarom ze soms met elkaar worden verward.

Maar het zijn verschillende edelsteenmaterialen.

Bekijk Labgrown diamant versus moissaniet voor de volledige vergelijking.

Ja.

Koolstof is het basiselement van diamant.

HPHT en CVD bieden simpelweg verschillende technologische routes waarlangs koolstofatomen worden opgenomen in een groeiend diamantkristal.

Dat is een van de eenvoudigste en nauwkeurigste antwoorden op de vraag waar labgrown diamanten van worden gemaakt.

In gemmologische en technische contexten wordt het woord synthetisch van oudsher gebruikt voor diamanten die kunstmatig zijn gegroeid in plaats van op natuurlijke wijze te zijn gevormd.

In consumentgerichte sieradenmarkten worden de termen in het laboratorium gegroeid, labgrown en in het laboratorium gecreëerd veel gebruikt.

Welke toegestane term ook wordt gebruikt, het belangrijkste is dat de oorsprong in het laboratorium duidelijk blijft en de steen niet wordt voorgesteld als een natuurlijk gedolven diamant.

Aurelia Royale moet daarom in klantgerichte content consequent labgrown diamant of in het laboratorium gegroeide diamant gebruiken, tenzij er een specifieke wettelijke reden of norm is om andere terminologie te gebruiken.

Nee.

Het is hetzelfde type edelsteenmateriaal, maar de vormingsprocessen zijn verschillend.

Natuurlijke diamanten ontstaan door geologische processen in de aarde, over sterk uiteenlopende tijdspannes en in verschillende omgevingen.

Labgrown diamanten ontstaan via geavanceerde HPHT- of CVD-systemen.

HPHT bootst technologisch bepaalde relevante omstandigheden van hoge druk en hoge temperatuur na.

CVD maakt gebruik van een heel ander proces op basis van gas bij lage druk.

Het zou dus onjuist zijn om te zeggen dat labgrown diamanten ‘precies op dezelfde manier worden gemaakt als natuurlijke diamanten’.

Een betere formulering is dat laboratoriummethoden de omstandigheden creëren die nodig zijn om diamantkristal te laten groeien via verschillende technologische processen.

Omdat verschillende groeiomgevingen kunnen leiden tot verschillende interne structuren en waarneembare kenmerken.

HPHT-gegroeide kristallen hebben kenmerkende groeizones.

CVD-groei levert een ander patroon op, omdat de diamant zich ontwikkelt vanaf een vlak substraat.

Gespecialiseerde laboratoria kunnen deze kenmerken onderzoeken in combinatie met fluorescentie, fosforescentie en spectroscopische gegevens.

De verschillen zijn voor een gewone consument misschien niet zichtbaar, maar kunnen wetenschappelijk worden vastgesteld.

Daarom betekenen ‘ziet er voor mij hetzelfde uit’ en ‘is professioneel niet te onderscheiden’ niet hetzelfde.

Slechts gedeeltelijk.

De groeikwaliteit is van invloed op het ruwe kristal.

Maar daarna begint een nieuwe reeks belangrijke beslissingen.

De slijper bepaalt de geslepen vorm.

De verhoudingen zijn van invloed op het uiterlijk.

Er kan materiaal worden verwijderd om interne kenmerken te omzeilen.

De polijsting en symmetrie zijn afhankelijk van het afwerkingsproces.

Een diamant kan dus beginnen als ruw materiaal van goede kwaliteit en toch slecht worden geslepen.

Omgekeerd kan een vakkundige planning helpen om geschikt ruw materiaal effectief te benutten.

De afgewerkte diamant is het resultaat van groei én slijpen, niet van groei alleen.

Nee.

CVD of HPHT beschrijft de diamant.

Het beschrijft niet de kwaliteit van de ring, ketting, oorbel of armband waarin die diamant is gezet.

De kwaliteit van een afgewerkt sieraad hangt af van aanvullende factoren, zoals de constructie van het edelmetaal, de stevigheid van de zetting, de afwerking en het praktische ontwerp.

Dit onderscheid is vooral belangrijk voor consumenten die online ogenschijnlijk vergelijkbare sieraden vergelijken.

Een indrukwekkende specificatie van de centrale steen kan een zwakke constructie van het sieraad niet compenseren.

Labgrown diamanten beginnen met diamantmateriaal en koolstof, niet met glas, zirkonia of moissaniet.

Een diamantzaadje of substraat vormt het kristalmodel.

Vervolgens gebruiken fabrikanten een van de twee belangrijkste groeitechnologieën.

HPHT creëert een omgeving met een zeer hoge druk en temperatuur, waarin koolstof uitkristalliseert op het zaadje.

CVD gebruikt geactiveerde koolstofhoudende gassen in een kamer met lagere druk om geleidelijk diamantmateriaal op een substraat op te bouwen.

Zo ontstaat een ruw diamantkristal.

Daarmee is het proces nog niet voltooid.

Het ruwe materiaal wordt beoordeeld en het slijpen wordt gepland.

Het wordt in de gewenste vorm geslepen.

De facetten worden gepolijst.

De afgewerkte steen kan met gespecialiseerde gemmologische methoden worden getest om de laboratoriumgegroeide oorsprong en relevante kenmerken vast te stellen.

Waar dat van toepassing is, kan de steen of het afgewerkte sieraad vervolgens vergezeld gaan van onafhankelijke laboratoriumdocumentatie.

Tot slot worden geselecteerde diamanten gezet in ringen, oorbellen, kettingen, armbanden en andere sieraden.

De volledige reis is dus:

Zaadje → Groei → Ruwe diamant → Slijpen → Polijsten → Testen → Documentatie indien van toepassing → Zetting in een sieraad

Als je deze stappen begrijpt, wordt ook duidelijk waarom ‘labgrown’ niet automatisch een hoge kwaliteit betekent.

De reactor laat het diamantkristal groeien.

De slijper bepaalt een groot deel van de uiteindelijke geometrie en optische prestaties.

Het laboratorium kan documenteren wat de resulterende steen is.

En de juwelier bepaalt hoe goed die steen deel gaat uitmaken van een afgewerkt sieraad.

Lees verder over CVD vs HPHT Labgrown diamanten voor meer informatie over het verschil tussen de twee groeitechnologieën.

Lees voor meer informatie over identificatie Kun je een labgrown diamant onderscheiden van een natuurlijke diamant?

Gebruik voor informatie over slijpkwaliteit en certificaten Hebben labgrown diamanten een certificaat nodig?

Bekijk voor informatie over de kwaliteit van het eindproduct Wat maakt labgrown diamanten sieraden van hoge kwaliteit?

Lees verder voor het antwoord op de basisvraag over echtheid: Zijn labgrown diamanten echt?

Raadpleeg bij het bekijken van labgrown diamanten sieraden van Aurelia Royale de productinformatie voor het specifieke ontwerp. Ga er niet van uit dat een bepaalde groeimethode, een laboratoriumcertificaat of een productieclaim voor elk artikel geldt.

Wanneer een ontwerp op dit moment niet rechtstreeks te koop is, Schrijf je in voor de wachtlijst of stuur een aanvraag om je interesse kenbaar te maken.