Kun je een labgrown diamant onderscheiden van een natuurlijke diamant?

Voor een gewone inkoper is alleen het uiterlijk geen betrouwbare methode.

Meestal niet.

Een labgrown diamant met een hoge slijpkwaliteit kan dezelfde schittering, vuur en scintillatie vertonen die mensen associëren met een natuurlijke diamant.

Natuurlijke en labgrown diamanten komen ook voor in uiteenlopende kleur- en helderheidsgradaties.

Er is dus geen betrouwbare visuele regel zoals: "Labdiamanten zien er te perfect uit." "Natuurlijke diamanten schitteren meer." "Labdiamanten hebben een blauwe tint." of "Labdiamanten zien er glazig uit."

Die uitspraken zijn geen betrouwbare identificatiemethoden.

Een onaantrekkelijke diamant kan natuurlijk of labgrown zijn. Een uitzonderlijk aantrekkelijke diamant kan ook van beide herkomsten zijn.

Het uiterlijk vertelt je iets over de afzonderlijke edelsteen. Het stelt niet betrouwbaar vast hoe het kristal is ontstaan.

Lees voor meer informatie over de bredere vraag rond echtheid Zijn labgrown diamanten echt?

Natuurlijke en labgrown diamanten ontstaan in verschillende omgevingen.

Natuurlijke diamanten kristalliseren door geologische processen in de aarde.

Labgrown diamanten worden geproduceerd met behulp van technologische processen, voornamelijk High Pressure High Temperature (HPHT) of Chemical Vapour Deposition (CVD).

Die verschillende groeiomgevingen kunnen microscopische sporen en sporen op atomair niveau achterlaten.

Gemologen kunnen kenmerken onderzoeken zoals de kristalgroeistructuur, insluitsels, kleurzonering, groeilijnen, fluorescentie en fosforescentie.

Laboratoria kunnen ook analyseren hoe de diamant verschillende golflengten van licht absorbeert of uitzendt.

Eén enkel kenmerk mag nooit automatisch worden gebruikt om elke diamant te identificeren.

De moderne productie van labgrown diamanten is geavanceerd, en er bestaan uitzonderingen. Voor een professionele identificatie worden daarom doorgaans meerdere observaties en analysetechnieken gecombineerd.

Professionele laboratoria gebruiken spectroscopie, luminescentiebeeldvorming en analyse van groeipatronen — niet alleen visuele inspectie.

Soms — maar dat hangt volledig af van de apparatuur en het bewijsmateriaal waarover de juwelier beschikt.

Een juwelier kan niet zomaar met zekerheid de herkomst vaststellen door een geslepen steen met het blote oog te bekijken.

Een opgeleide gemoloog kan met vergroting kenmerken herkennen die wijzen op HPHT- of CVD-groei. Ook kan die een laserinscriptie vinden die de diamant koppelt aan een laboratoriumrapport.

Een juwelier met gespecialiseerde screeningsapparatuur kan aanzienlijk verder gaan.

Als de screening van een steen echter geen uitsluitsel geeft, kan geavanceerd onderzoek nog steeds noodzakelijk zijn.

Een nauwkeuriger formulering is: een professional met de juiste apparatuur kan de oorsprong van een diamant mogelijk screenen of identificeren, terwijl moeilijke of onzekere gevallen onderzoek door een gemmologisch laboratorium kunnen vereisen.

Een loep kan nuttig zijn, maar is geen universele detector voor labgrown diamanten.

Bij een vergroting van 10× kun je mogelijk een laserinscriptie op de rondist zien, als die aanwezig en toegankelijk is.

Een ervaren waarnemer kan ook bepaalde insluitsels of groeikenmerken opmerken.

Sommige HPHT-diamanten kunnen bijvoorbeeld insluitsels van metaalflux bevatten. Sommige CVD-diamanten kunnen donkere puntvormige of grafietachtige kenmerken en groeigerelateerde kenmerken bevatten.

Maar dit zijn aanwijzingen — geen universele regels.

Een loep kan dus bijdragen aan het bewijsmateriaal, maar mag niet worden beschouwd als een gegarandeerde test om natuurlijke en labgrown diamanten van elkaar te onderscheiden.

Een standaard handzame diamanttester vertelt je doorgaans niet of een diamant natuurlijk is of in een laboratorium is gegroeid.

Veel conventionele testers zijn vooral ontworpen om diamant te onderscheiden van veelvoorkomende imitaties, door een fysische eigenschap zoals warmtegeleiding te meten.

Zowel natuurlijke als labgrown diamanten hebben de kenmerkende eigenschappen van diamant.

Een labgrown diamant kan daarom een positieve meting als "diamond" opleveren.

Dat resultaat betekent ongeveer: "Dit materiaal gedraagt zich als diamant volgens de gemeten eigenschap."

Het betekent niet: "Deze diamant is zeker op natuurlijke wijze ontstaan."

Voor professionele screening om natuurlijke en labgrown diamanten van elkaar te onderscheiden, wordt aanzienlijk geavanceerdere technologie gebruikt.

Veel wel.

Dat hoeft niet te verbazen, want labgrown diamanten bestaan uit diamantmateriaal.

Een conventionele tester die diamanteigenschappen detecteert, wordt niet "misleid" wanneer hij positief reageert op een labgrown steen.

Hij beantwoordt simpelweg een andere vraag.

Veel professionele screeningssystemen tonen niet simpelweg "NATURAL" of "LAB-GROWN".

In plaats daarvan kunnen ze een pass/refer-systeem gebruiken.

De iD100 van GIA is bijvoorbeeld ontworpen om het kenmerkende luminescentiepatroon van natuurlijke diamanten te identificeren.

Een PASS geeft aan dat het instrument binnen het testbereik van het apparaat de verwachte signatuur van een natuurlijke diamant heeft gedetecteerd.

Een REFER-resultaat betekent niet automatisch dat de steen labgrown is.

Het betekent dat de diamant niet de natuurlijke signatuur heeft opgeleverd die nodig is voor een PASS en daarom verder moet worden getest.

Een steen die wordt doorverwezen, kan een labgrown diamant zijn, een diamantimitatie of zelfs een natuurlijke diamant die verder onderzoek vereist.

Veel gedocumenteerde labgrown diamanten zijn lasergegraveerd, maar ga er niet van uit dat elke labgrown diamant die bestaat een inscriptie heeft.

De huidige diensten van GIA voor labgrown diamanten zijn hiervan een bijzonder duidelijk voorbeeld.

Labgrown diamanten die volgens de huidige toepasselijke diensten van GIA zijn beoordeeld, worden op de rondist lasergegraveerd met ‘Labgrown’ en het bijbehorende GIA-beoordelings- of rapportnummer.

IGI gebruikt ook laserinscripties om diamanten te koppelen aan de bijbehorende laboratoriumrapporten.

Deze inscripties kunnen waardevolle traceerbaarheid bieden.

Maar de afwezigheid van een inscriptie mag niet worden gebruikt als bewijs dat een diamant natuurlijk is.

Verschillende stenen, formaten, rapporten, laboratoria en historische diensten kunnen verschillende documentatie met zich meebrengen.

Een laserinscriptie op de rondist van een diamant kan de steen aan het laboratoriumrapport koppelen — maar niet elke diamant heeft er een.

Een inscriptie met een beoordeling of identificatie staat doorgaans op de rondist van de diamant.

De rondist is de smalle buitenrand tussen de kroon — het bovenste gedeelte van de geslepen diamant — en het paviljoen eronder.

De inscriptie is microscopisch klein.

GIA geeft aan dat inscripties met rapportnummers met een vergroting van ongeveer 10× kunnen worden bekeken.

Afhankelijk van de zetting kan een deel van de rondist echter bedekt zijn door een zetpootje, omlijsting of ander metaal.

Een gezette diamant kan het daardoor lastiger maken om een inscriptie te vinden dan een losse steen.

Een inscriptie die expliciet de labgrown herkomst vermeldt, levert sterk bewijs voor de manier waarop de steen is gedocumenteerd.

Maar inscripties moeten nog steeds op de juiste manier worden geïnterpreteerd.

Als je een rapportnummer gebruikt, zoek het rapport dan op via het officiële verificatiesysteem van het uitgevende laboratorium en controleer of de gegevens overeenkomen met de diamant die voor je ligt.

Ga er niet van uit dat het tonen van een certificaat automatisch bewijst dat de fysieke diamant de diamant is die erin wordt beschreven.

Bekijk voor een uitgebreide uitleg Wat is een laserinscriptie op een diamant?

Professionele laboratoria gebruiken veel geavanceerdere analyses dan eenvoudige diamanttesters.

GIA beschrijft hoe onder meer insluitsels, groeilijnen en reacties op ultraviolet licht worden onderzocht, voordat waar nodig geavanceerde analysemethoden worden ingezet.

Spectroscopische technieken kunnen verschillen detecteren die samenhangen met defecten en onzuiverheden op atomair niveau in het diamantkristal.

Luminescentiebeeldvorming kan groeipatronen zichtbaar maken.

Het gedrag van fluorescentie en fosforescentie kan aanvullende aanwijzingen opleveren.

Microscopische insluitsels kunnen een interpretatie van HPHT- of CVD-groei ondersteunen.

De betrouwbaarste identificatie ontstaat door meerdere bewijslijnen gezamenlijk te beoordelen.

Vaak wel.

CVD- en HPHT-groei verlopen via verschillende technologische processen, die verschillende sets groeigerelateerde kenmerken kunnen opleveren.

GIA heeft verschillen gedocumenteerd in onder meer groeistructuur, fluorescentiepatronen, groeilijnen, spanning en kenmerkende insluitsels.

Geavanceerde laboratoriumanalyses kunnen daarom vaak niet alleen vaststellen dat een diamant labgrown is, maar ook informatie geven over de groeimethode.

Bekijk voor een volledige uitleg van de methoden zelf CVD- versus HPHT-labgrown diamanten.

Op zichzelf niet betrouwbaar.

Natuurlijke en labgrown diamanten kunnen onder ultraviolette straling fluorescentie en fosforescentie vertonen.

De kleur, het patroon, de intensiteit en de duur van die reacties kunnen nuttige diagnostische informatie bevatten.

Maar een diamant met een eenvoudige UV-zaklamp beschijnen en een bepaalde kleur waarnemen, is geen universeel betrouwbare test voor de herkomst.

Professionele screeningsinstrumenten analyseren reacties op een gecontroleerde manier en volgens vastgelegde specificaties.

Breng deze technieken niet terug tot: ‘Blauw betekent natuurlijk.’ of: ‘Oranje betekent labgrown.’ Echte identificatie is ingewikkelder.

De zogenaamde condensatietest is geen betrouwbare manier om labgrown diamanten van natuurlijke diamanten te onderscheiden.

Zelfs als een test bepaalde materialen helpt onderscheiden op basis van hun gedrag bij verhitting, hebben labgrown en natuurlijke diamanten in wezen dezelfde fundamentele diamanteigenschappen.

Hetzelfde probleem geldt voor geïmproviseerde thuistests met water, lichtreflecties of krantenpapier.

Dit zijn geen geschikte middelen om de oorsprong van een diamant vast te stellen.

In het beste geval leveren ze onbetrouwbare vermoedens op. In het slechtste geval kan DIY-testen waardevolle sieraden onnodig in gevaar brengen.

Gebruik deze niet.

Bij het identificeren van diamanten mag u niet opzettelijk krassen maken op sieraden of andere voorwerpen.

Hardheidstests kunnen materialen onderscheiden in gecontroleerde mineralogische omstandigheden, maar zijn niet geschikt om te bepalen of een diamant in een sieraad natuurlijk of labgrown is.

Belangrijker nog: zowel natuurlijke als labgrown diamanten hebben de kenmerkende hardheid van diamant.

Een krastest geeft dus geen antwoord op de vraag naar de oorsprong.

Soms kunnen insluitsels aanwijzingen geven, maar voor een gewone inkoper volstaan ze niet om de oorsprong met zekerheid vast te stellen.

Sommige met HPHT gegroeide stenen kunnen metaalinsluitsels bevatten die samenhangen met de groeiomgeving.

Sommige CVD-stenen kunnen grafietachtige of andere kenmerkende eigenschappen vertonen.

Natuurlijke diamanten kunnen uiteenlopende mineraalkristallen en andere insluitsels bevatten die zijn ontstaan tijdens hun geologische vorming.

Er is echter te veel variatie om een eenvoudige regel te hanteren, zoals: "Metaalinsluitsel = zeker labgrown."

Bij identificatie moet rekening worden gehouden met het volledige geheel van kenmerken.

Een zetting kan identificatie bemoeilijken, omdat het metaal de toegang tot delen van de diamant kan beperken.

De inscriptie op de rondist kan verborgen zijn.

Bepaalde optische waarnemingen kunnen moeilijker uit te voeren zijn.

Toch zijn sommige professionele screeningsinstrumenten speciaal ontworpen om gezette diamanten binnen bepaalde grootte- en kleurbereiken te testen.

Een zetting maakt identificatie dus niet onmogelijk. Ze verandert alleen welke methoden effectief kunnen worden gebruikt.

Voor een belangrijke diamant combineert de meest betrouwbare aanpak documentatie met fysieke verificatie.

Controleer eerst welke oorsprong de verkoper vermeldt.

Bekijk de documentatie van een onafhankelijk laboratorium, indien beschikbaar.

Zoek, indien van toepassing, met geschikte vergroting naar de bijbehorende inscriptie op de rondist.

Verifieer het rapportnummer via het laboratorium dat het rapport heeft uitgegeven.

Controleer of basisgegevens zoals het gewicht en de afmetingen overeenkomen.

Als de steen geen betrouwbare documentatie heeft of er twijfels blijven bestaan, vraag dan om een professionele screening of laat de steen geavanceerd gemmologisch onderzoeken.

Dit is veel betrouwbaarder dan de oorsprong proberen vast te stellen aan de hand van schittering, kleur of een goedkope tester.

Een geverifieerd laboratoriumrapport dat overeenkomt met de fysieke diamant is voor consumenten de betrouwbaarste methode om de oorsprong te bevestigen.

Ga er niet van uit dat alles in orde is.

Als het nummer in de inscriptie afwijkt van het nummer op het meegeleverde rapport, de belangrijkste afmetingen van de steen niet overeenkomen of de beschrijving van de oorsprong in tegenspraak is met wat u is verteld, moet de afwijking vóór aankoop worden opgehelderd.

Probeer niet op basis van een gok te bepalen welk document juist is.

Verifieer het rapport via het laboratorium dat het heeft uitgegeven en vraag de verkoper de afwijking toe te lichten.

Als er onzekerheid blijft bestaan, is een onafhankelijk professioneel onderzoek aangewezen.

Niet betrouwbaar met het blote oog of een gewone diamanttester.

Natuurlijke en labgrown diamanten kunnen er vrijwel hetzelfde uitzien, omdat ze allebei uit diamantmateriaal bestaan en in wezen dezelfde fundamentele fysische en optische eigenschappen hebben.

Het verschil zit in de manier waarop ze zijn gevormd.

Die verschillende groeigeschiedenissen laten kenmerken op microscopisch en atomair niveau achter die professionele instrumenten en gemmologische laboratoria kunnen detecteren.

Een laserinscriptie kan identificatie eenvoudig maken wanneer deze aanwezig is en gekoppeld is aan een geverifieerd rapport.

Een ervaren gemmoloog kan nuttige microscopische aanwijzingen herkennen.

Een professioneel screeningsapparaat kan veel natuurlijke stenen identificeren of verdachte stenen doorverwijzen voor aanvullend onderzoek.

Maar wanneer zekerheid belangrijk is, komt het sterkste bewijs van geverifieerde documentatie in combinatie met een passende professionele gemmologische analyse.

Aurelia Royale vermeldt duidelijk dat alle sieraden labgrown diamanten bevatten, zodat de herkomst van de edelsteen vanaf het begin duidelijk is.

Ontdek de sieraden van Aurelia Royale met labgrown diamanten en, wanneer een sieraad momenteel niet rechtstreeks verkrijgbaar is, Schrijf u in voor de wachtlijst of stuur een aanvraag om uw interesse kenbaar te maken.