Verliezen labgrown diamanten hun schittering?

Er is geen normaal verouderingsproces waardoor de schittering van een in een laboratorium gegroeide diamant zomaar verdwijnt.

Als een diamant er minder schitterend uitziet dan voorheen, moet je in plaats daarvan kijken naar de meest waarschijnlijke oorzaken:

De juiste aanpak hangt af van het symptoom.

"Schittering" is een alledaags woord en geen afzonderlijke gemmologische meting.

Wanneer mensen een geslepen diamant bewonderen, zien ze over het algemeen een combinatie van verschillende visuele effecten.

Helderheid is het witte licht dat door de diamant wordt weerkaatst.

Vuur is het effect van gekleurde lichtflitsen die ontstaan wanneer wit licht wordt gespreid.

Scintillatie omvat de lichtflitsen en het contrasterende patroon van licht en donker dat je ziet wanneer de diamant, de kijker of de lichtbron beweegt.

Deze effecten hangen sterk af van de manier waarop de diamant is geslepen en van de interactie tussen de facetten en het omgevingslicht.

Daarom kunnen twee diamanten met hetzelfde karaatgewicht, dezelfde kleur en dezelfde helderheid toch een merkbaar andere visuele indruk geven.

Ja. In een laboratorium gegroeide diamanten hebben in wezen dezelfde optische eigenschappen als natuurlijke diamanten.

De oorsprong van de groei zorgt niet voor een afzonderlijk type "labschittering".

Een goed geslepen diamant die in een laboratorium is gegroeid, kan op dezelfde fundamentele manieren helderheid, vuur en scintillatie vertonen als een natuurlijk gevormde diamant.

Ook een slecht geslepen diamant die in een laboratorium is gegroeid, kan minder levendig ogen.

Hetzelfde geldt voor natuurlijke stenen.

De nuttige vergelijking is dus niet:

labgrown = minder schittering

natuurlijk = meer schittering

Kijk in plaats daarvan naar de slijpkwaliteit, verhoudingen, reinheid en lichtomstandigheden van de afzonderlijke diamant.

Zie voor een brede vergelijking van de herkomst Labgrown diamanten versus natuurlijke diamanten.

Helderheid, vuur en scintillatie komen voort uit de slijpkwaliteit en de rangschikking van de facetten — niet uit het feit of de diamant labgrown of natuurlijk is.

De meest voorkomende verklaring is vaak veel minder dramatisch dan mensen verwachten.

Diamant heeft een affiniteit met vet.

Telkens wanneer sieraden worden vastgepakt of gedragen, kunnen kleine hoeveelheden huidvet op de steen terechtkomen.

Handcrème, moisturiser, zonnebrandcrème, make-up, haarproducten en andere cosmetica kunnen extra residu achterlaten.

Ook zeep kan afzettingen achterlaten op plekken die moeilijk te bereiken zijn.

Na verloop van tijd kan dit laagje de heldere wisselwerking tussen de gepolijste facetten en het licht verminderen.

De diamant kan er dan als volgt uitzien:

minder briljant, minder vurig, wat grijzig, vettig, vlak of gewoon „niet meer zo sprankelend als eerst”.

De diamant zelf heeft zijn optische eigenschappen niet verloren.

Het oppervlak belemmert je om die eigenschappen te zien.

Een diamant hoeft niet zichtbaar vuil te zijn voordat de schittering verandert.

Zelfs vet van alledaags aanraken kan het visuele effect verminderen.

Dat valt vooral op omdat een gepolijste diamant schone oppervlakken nodig heeft om effectief met licht te kunnen wisselwerken.

Een vingerafdruk op de tafel — het grote bovenste facet van veel diamantslijpkwaliteiten — kan meteen invloed hebben op wat je ziet.

Residu onder de steen is misschien nog moeilijker op te merken, terwijl het toch het uiterlijk beïnvloedt.

Daarom kan een ring die ogenschijnlijk schoon is soms na een geschikte reiniging aanzienlijk helderder lijken.

Mensen richten zich vanzelf op de bovenkant van een steen, omdat dat het deel is dat ze zien.

Maar een diamant is driedimensionaal.

Residu kan zich ophopen onder de middelste steen, rond de paviljoenfacetten en in de zetting.

Ringen worden bijzonder vaak blootgesteld aan handcrème, zeep, voedselresten en natuurlijke huidoliën.

Oorbellen kunnen huidvetten en haarproducten verzamelen.

Kettingen kunnen in aanraking komen met moisturiser, parfum en lichaamsproducten.

Als zich genoeg residu rond de diamant ophoopt, is alleen het bovenoppervlak polijsten misschien niet voldoende om het uiterlijk terug te krijgen dat je je herinnert.

Lees verder voor het juiste reinigingsproces: Hoe je labgrown diamanten sieraden reinigt in plaats van dit artikel als reinigingshandleiding te gebruiken.

Als oppervlaktevervuiling de oorzaak is, kan een geschikte reiniging een merkbare verbetering opleveren.

Dat betekent niet dat elke diamant die er dof uitziet alleen maar gereinigd hoeft te worden.

De nuttige aanwijzing bij het vaststellen van de oorzaak is verandering.

Als een diamant er eerst levendig uitzag, geleidelijk dof werd en na een geschikte reiniging weer helder lijkt, was vervuiling waarschijnlijk de oorzaak.

Als reinigen weinig verbetering oplevert, onderzoek dan andere factoren in plaats van steeds sterkere producten te gebruiken.

Een reinigingsgids vertelt je hoe je iets reinigt.

Dit artikel vertelt je waarom de schijnbare schittering kan veranderen.

Een diamant kan bijzonder duurzaam zijn, maar sieraden bestaan uit meer dan alleen de diamant.

Het omringende edelmetaal, de plating, de zetting, andere edelstenen, gesoldeerde verbindingen en decoratieve afwerkingen kunnen verschillend reageren op chemicaliën en reinigingsmethoden.

Daarom is één algemene „diamantreinigingstruc” niet geschikt voor elk sieraad.

De speciale reinigingsgids van Aurelia Royale hoort de volledige reinigingsmethode te bevatten, terwijl Hoe vaak moeten diamanten sieraden worden gereinigd? de reinigingsfrequentie hoort te behandelen.

Deze pagina hoeft maar één boodschap mee te geven:

Als gewone aanslag op het oppervlak de schittering vermindert, kan de juiste reiniging het uiterlijk herstellen.

Niet simpelweg door normale veroudering.

Een steen kan er tijdelijk dof uitzien door residu op het oppervlak of omgevingsfactoren.

Dat is iets anders dan blijvende fysieke schade.

Als een schone diamant na een harde klap aanzienlijk is veranderd, of als u een veranderde facetrand, een chip of een beschadigde zetting kunt zien, moet het probleem afzonderlijk worden beoordeeld.

De juiste vraag is dus niet:

"Heeft mijn labdiamant het einde van zijn levensduur bereikt?"

Vraag in plaats daarvan:

"Wat is er veranderd sinds de diamant er helder uitzag, vergeleken met hoe hij er nu uitziet?"

Dat levert doorgaans een veel bruikbaarder antwoord op.

Een diamant produceert geen eigen licht.

Wat u ziet, hangt af van het licht in de omgeving en van de manier waarop dat licht met de facetten samenwerkt.

Dat betekent dat dezelfde diamant er onder het ene type verlichting spectaculair uit kan zien en onder een ander type relatief ingetogen.

Sterke puntverlichting kan duidelijke flitsen van vuur en scintillatie creëren.

Diffuus daglicht kan de helderheid op een andere manier benadrukken.

Kantoorverlichting kan weer een ander effect geven.

In een donkere ruimte is er mogelijk heel weinig licht dat door de steen kan worden weerkaatst.

Dit is normaal.

Dat een diamant er in de ene omgeving minder sprankelend uitziet, betekent niet dat hij plotseling is verslechterd.

GIA beschrijft diamantfacetten als oppervlakken die enigszins werken als een reeks spiegels die de omgeving weerkaatsen.

In winkels voor sieraden wordt vaak zorgvuldig geplaatste verlichting gebruikt om geslepen edelstenen er visueel levendig uit te laten zien.

Zodra de sieraden worden meegenomen naar gewoon daglicht, een woning, een kantoor of een restaurant, verandert de lichtomgeving.

De diamant is niet veranderd.

Het beschikbare licht wel.

Daardoor kan een inkoper soms denken dat de steen direct na aankoop "minder schittert", terwijl diegene in werkelijkheid twee heel verschillende lichtomstandigheden met elkaar vergelijkt.

Beoordeel een diamant in verschillende realistische omgevingen, in plaats van hem onder één lichtbron te beoordelen.

De plaatsing en verhoudingen van de facetten van een diamant hebben grote invloed op de manier waarop hij met licht omgaat.

Een diamant met een goede slijpkwaliteit stuurt licht anders dan een steen met slechte verhoudingen.

Voor standaard ronde briljanten beoordeelt het slijpsysteem van GIA visuele aspecten zoals helderheid, vuur en scintillatie, evenals ontwerp- en vakmanschapsfactoren.

Dit betekent dat een diamant die er altijd relatief dof uitzag een ander probleem kan hebben dan een diamant die na maanden dragen plotseling dof werd.

Als de steen nooit de schittering liet zien die u verwachtte, zelfs niet wanneer hij helemaal schoon was, verdienen de slijpkwaliteit en verhoudingen meer aandacht.

Leeftijd is waarschijnlijk niet de verklaring.

Nee.

Karaat is een gewichtseenheid.

Een grotere diamant kan visueel meer opvallen, maar een hoger karaatgewicht betekent niet automatisch meer schittering of scintillatie.

Een kleinere diamant met een betere slijpkwaliteit kan veel levendiger ogen dan een zwaardere steen met zwakke verhoudingen.

Daarom is kopen op basis van alleen karaat zelden een goede strategie.

Lees voor het verschil tussen gewicht en uiterlijk Karaatgewicht versus diamantgrootte.

Gebruik voor slijpkwaliteit zelf Uitleg over de slijpkwaliteit van labgrown diamanten.

Dezelfde diamant kan er heel anders uitzien onder puntverlichting dan onder diffuse verlichting — hij is niet veranderd, het licht wel.

Niet automatisch.

Helderheid beschrijft insluitsels en oneffenheden.

Zeer aanzienlijke insluitsels kunnen bij sommige diamanten de transparantie beïnvloeden, maar de stap van een helderheidsgraad die al visueel zuiver oogt naar een veel hogere helderheidsgraad leidt niet automatisch tot een evenredige toename van de schittering.

Slijpkwaliteit en de reinheid van het oppervlak houden doorgaans directer verband met de visuele effecten die inkopers omschrijven als briljantie en scintillatie.

Ga er daarom niet zomaar van uit dat een dof ogende diamant per se een hogere helderheidsgraad nodig heeft.

Bekijk voor gedetailleerde informatie over helderheid Helderheidsgraden van labgrown diamanten uitgelegd.

Kleur en schittering zijn afzonderlijke kenmerken.

De kleurgradatie van een diamant betreft de lichaamskleur binnen het betreffende beoordelingssysteem.

Schittering ontstaat door de wisselwerking tussen licht en de facetten van de diamant.

Beide kunnen het totaalbeeld beïnvloeden, maar een hogere kleurgradatie verhelpt geen slechte slijpkwaliteit of vuile oppervlakken.

Een diamant kan vrijwel geen zichtbare lichaamskleur hebben en er toch futloos uitzien als de verhoudingen niet goed zijn.

Een andere diamant kan wel wat lichaamskleur tonen en er toch visueel levendig uitzien.

Beoordeel elk kwaliteitskenmerk op basis van wat het daadwerkelijk meet.

Dit is belangrijk voor de contentstructuur van Aurelia Royale.

Iemand die zegt:

"Mijn diamant schittert niet meer zoals vroeger"

beschrijft misschien gewoon aanslag op het oppervlak.

Iemand die zegt:

"Mijn diamant ziet er vanbinnen melkachtig of troebel uit"

beschrijft mogelijk iets anders.

Troebelheid kan te maken hebben met resten op het oppervlak, interne helderheidskenmerken, transparantie, de optische uitstraling of schade.

Dat onderwerp vraagt om een eigen diagnostisch kader.

Gebruik voor zichtbare waas of een melkachtige uitstraling Kunnen labgrown diamanten troebel worden?

Dit artikel moet gericht blijven op briljantie en een doffe uitstraling.

Mogelijk.

Labgrown diamanten kunnen, net als natuurlijke diamanten, interne helderheidskenmerken bevatten.

De meeste verminderen de briljantie niet automatisch.

Hoe belangrijk ze zijn, hangt af van het type, de grootte, de concentratie, de positie en het algehele effect op de transparantie.

Als een steen er sinds de aankoop zichtbaar dof uitziet, zelfs wanneer hij schoon is, kan een intern transparantieprobleem een factor zijn die het onderzoeken waard is.

Maar stel niet bij elke diamant met weinig schittering vast dat hij "troebel" is.

Een geringe lichtterugkaatsing, de lichtomstandigheden en verontreiniging kunnen om verschillende redenen tot vergelijkbare klachten van consumenten leiden.

Nee.

CVD is een groeimethode.

Dat betekent niet dat de afgewerkte diamant geleidelijk dof wordt.

Afzonderlijke CVD-diamanten kunnen verschillen in transparantie, insluitsels, kleur en slijpkwaliteit, net zoals afzonderlijke met HPHT gegroeide stenen kunnen verschillen.

Een labgrown diamant van hoge kwaliteit die met CVD is gegroeid, kan visueel helder schitteren.

De relevante vraag is wat de kwaliteit van de individuele steen is — niet alleen welke afkorting voor de groeimethode wordt gebruikt.

Er bestaat geen verantwoorde consumentenregel die stelt dat met HPHT gegroeide diamanten van nature langer schitteren dan met CVD gegroeide diamanten.

Beide processen leveren diamantmateriaal op.

Er kunnen verschillende groeigerelateerde kenmerken voorkomen, maar de schittering op lange termijn moet niet alleen op basis van de groeimethode worden beoordeeld.

Lees voor de technische vergelijking CVD versus HPHT-labgrown diamanten.

Bij normaal dragen van sieraden mag niet worden gezegd dat de schittering van de diamant "slijt" omdat de steen een erkende behandeling na de groei heeft ondergaan.

De behandelingsgeschiedenis en de schittering zijn twee verschillende kwesties.

De zichtbare prestaties van een diamant hangen sterk af van de gepolijste facetten, de slijpkwaliteit, de reinheid, de transparantie en de omgeving.

Als behandelingsinformatie voor een bepaalde steen van belang is, raadpleeg dan de laboratoriumdocumentatie in plaats van aan te nemen dat latere dofheid is veroorzaakt doordat de diamant is behandeld.

Diamant is uitzonderlijk krasbestendig, maar in een consumentenartikel mag niet worden beweerd dat beschadiging absoluut onmogelijk is.

Een andere diamant kan krassen maken op diamant, en ernstige fysieke schade kan gepolijste oppervlakken of randen aantasten.

Het metaal rond de diamant is veel gemakkelijker te bekrassen.

Een bekrast of versleten zetting kan het sieraad als geheel er daarom minder onberispelijk uit laten zien, zelfs wanneer de centrale diamant zelf in uitstekende staat blijft.

Gebruik voor het onderwerp in detail: Kunnen labgrown diamanten krassen krijgen?

Mogelijk, afhankelijk van de plek en de ernst.

Een chip verandert een deel van de fysieke structuur van de gepolijste diamant.

Een kleine chip verandert het algehele uiterlijk misschien niet opvallend, terwijl een grotere chip meer zichtbaar kan zijn.

Belangrijker is dat zichtbare schade kan wijzen op een structureel probleem dat niet mag worden genegeerd.

Als het uiterlijk van het sieraad direct na een botsing is veranderd, of als de steen of zetting beschadigd lijkt, ga er dan niet van uit dat een gewone reiniging volstaat.

Laat het sieraad op passende wijze beoordelen voordat u het weer normaal gaat dragen.

Het kan het uiterlijk van het sieraad als geheel veranderen, maar de grotere zorg is de veiligheid.

Zetpootjes en andere onderdelen van de zetting slijten.

Een diamant die in de zetting begint te bewegen, kan anders komen te liggen of resten verzamelen rond veranderde openingen.

Een zichtbaar losse steen moet echter niet in de eerste plaats worden gezien als een probleem met de schittering.

Het is een probleem met de veiligheid van het sieraad.

Draag het sieraad niet meer regelmatig en laat het beoordelen.

Lees voor het volledige onderwerp Wanneer moet diamanten sieraden professioneel worden gecontroleerd?

Soms is de diamant niet het probleem.

Ook gepolijst sieradenmetaal weerkaatst licht.

Na verloop van tijd kunnen er krassen op metalen oppervlakken komen of kan hun uiterlijk veranderen.

Een plating kan zich anders gedragen dan massief edelmetaal.

De hele ring kan er daardoor minder helder of onberispelijk uitzien, terwijl de diamant visueel schoon blijft.

Kijk afzonderlijk naar:

de schittering van de diamant en de staat van het omringende sieraad.

Dat zijn twee verschillende onderhoudsvragen.

Er is geen inherente reden waarom een labgrown diamant in een ring zijn optische eigenschappen sneller zou verliezen dan een natuurlijke diamant.

Ringen kunnen sneller vuil lijken te worden dan sommige andere soorten sieraden, omdat handen regelmatig in aanraking komen met huidoliën, crèmes, zeep, voedsel en andere stoffen.

Het verschil zit in de blootstelling van het sieraad, niet in het materiaal van de labgrown diamant.

Een ring die elke dag wordt gedragen, kan daarom meer aandacht nodig hebben dan oorbellen die af en toe worden gedragen.

Oorbellen komen minder vaak in contact met de handen, maar kunnen nog steeds huidoliën, cosmetica en haarproducten verzamelen.

Ook kan er bij oorknopjes aanslag ontstaan rond de achterkantjes en de onderste delen van de zettingen.

De diamanten zelf hebben geen specifiek verouderingsproces dat bij oorbellen hoort.

Als ze geleidelijk minder levendig lijken, zijn reinheid en omgeving logische aandachtspunten.

Diamanten hangers kunnen in contact komen met moisturiser, zonnebrandcrème, parfumresten en natuurlijke huidoliën rond de hals en borst.

Ook hier betekent een doffe aanblik niet dat de diamant achteruitgaat.

Ook de ketting en de zetting kunnen er na verloop van tijd anders uit gaan zien, wat het uiterlijk van het sieraad als geheel beïnvloedt.

Gebruik voor informatie over parfum en huidverzorging specifiek de speciale Parfum, huidverzorging en diamanten sieraden gids.

Armbanden bevatten veel afzonderlijke diamanten en bevinden zich vaak dicht op de huid.

Ze worden ook aan veel beweging blootgesteld.

Een geleidelijke afname van de visuele schittering over de hele armband kan daarom het gevolg zijn van wijdverspreide aanslag op het oppervlak, en niet van tientallen diamanten die tegelijkertijd hun intrinsieke schittering verliezen.

Een armband bevat bovendien veel zettingen en een sluiting, dus ook de structurele staat verdient aandacht.

Water zelf verandert de optische eigenschappen van de diamant niet.

In de praktijk gaat het om wat er nog meer bij komt kijken.

Zeep, shampoo, conditioner en andere producten kunnen resten achterlaten op sieraden.

Herhaalde blootstelling kan een diamant er daardoor minder schoon en briljant uit laten zien, hoewel het kristal zelf onveranderd blijft.

De volledige vraag over douchen hoort thuis in Kun je diamanten sieraden dragen onder de douche?, waar Aurelia de diamant, het metaal, de afwerking en de constructie van het sieraad samen kan bespreken.

De schittering van de diamant verdwijnt niet zomaar doordat hij in zwembadwater of zeewater terechtkomt.

Zwemmen brengt echter ook andere zaken met zich mee dan de diamant zelf, zoals het risico dat u het sieraad verliest en mogelijke effecten van chemicaliën of zout water op het hele sieraad.

Daarom is deze pagina geen gids voor sieradenverzorging tijdens het zwemmen.

Gebruik Kun je zwemmen met diamanten sieraden? voor volledig advies over deze specifieke activiteit.

Bij normaal gebruik nemen de intrinsieke optische eigenschappen niet geleidelijk af met de leeftijd.

Een labgrown diamant van tien jaar oud zal naar verwachting niet minder schitteren alleen omdat er tien jaar zijn verstreken.

Wat in die tien jaar kan veranderen, is de reinheid van het sieradenoppervlak, de staat van de zetting, het omringende metaal en de blootstelling aan beschadigingen.

Zodra u die factoren loskoppelt van het diamantmateriaal zelf, wordt de mythe van de "schittering die verloopt" veel begrijpelijker.

Schittering verloopt niet — wat verandert, is de reinheid van het oppervlak, de staat van de zetting en de verlichting. Beoordeel deze factoren afzonderlijk voordat u een diagnose stelt.

De herkomst alleen bepaalt niet welke diamant meer schittert.

Stel u twee ronde diamanten voor:

de ene natuurlijk,

de andere in een laboratorium gegroeid.

Als de labgrown diamant een betere slijpkwaliteit en facetverhoudingen heeft, kan hij levendiger ogen dan de natuurlijke diamant.

Heeft de natuurlijke diamant de betere slijpkwaliteit, dan kan die levendiger ogen.

Beide kunnen de helderheid, het vuur en de scintillatie van een diamant laten zien.

De afzonderlijk geslepen diamant bepaalt het resultaat.

Bekijk voor een volledige vergelijking van de herkomst Labgrown diamanten en natuurlijke diamanten in plaats van dat bredere onderwerp hier verder uit te werken.

Een labgrown diamant met een uitstekende slijpkwaliteit kan levendiger ogen dan een natuurlijke diamant met een lage slijpkwaliteit — en andersom. De slijpkwaliteit van de afzonderlijke diamant is bepalend.

Een diamant hoeft niet oud te zijn om minder levendig te lijken.

Een gloednieuwe steen kan minder sterk visueel presteren als de slijpkwaliteit en verhoudingen minder goed zijn.

Ook kan hij er matter uitzien bij slechte verlichting.

En op sieraden die net zijn aangeraakt, kunnen verrassend snel vingerafdrukken verschijnen.

Daarom betekent een doffe diamant niet automatisch dat hij:

oud, beschadigd, vuil, labgrown of van lage helderheid is.

Het symptoom moet in context worden bekeken.

Als uw labgrown diamant minder schittering lijkt te hebben, begin dan met de vraag wanneer de verandering is opgetreden. Een geleidelijke afname bij normaal dragen wijst op aanslag op het oppervlak; een steen die er altijd al minder levendig uitzag, verdient meer aandacht voor de slijpkwaliteit en het visuele effect; een verschil dat alleen bij bepaalde verlichting zichtbaar is, kan simpelweg door de omgeving komen; en een plotselinge verandering na een stoot vraagt om controle op schade of problemen met de zetting.

Als de diamant na een geschikte reiniging weer helder schittert, wijst dat er sterk op dat de onderliggende optische eigenschappen nooit verloren zijn gegaan.

Blijft de diamant dof wanneer hij schoon is en bij verschillende soorten verlichting, beoordeel dan de steen en het complete sieraad grondiger in plaats van hem herhaaldelijk te reinigen.

Als de diamant er specifiek melkachtig, wazig of troebel uitziet, raadpleeg dan de afzonderlijke gids van Aurelia Royale over Kunnen labgrown diamanten troebel worden? voor het oplossen van problemen met troebelheid.

Ga er niet meteen van uit dat de diamant blijvend is aangetast.

Gebruik geen tandpasta, schuurmiddelen in poedervorm of agressieve huishoudproducten, alleen maar om meer schittering te krijgen.

Gebruik geen steeds agressievere reinigingsmethoden als een geschikte reiniging geen verschil heeft gemaakt.

En blijf een zichtbaar losse of beschadigde steen niet behandelen als een cosmetisch probleem.

De juiste oplossing hangt af van de oorzaak.

Overweeg een professionele beoordeling wanneer het uiterlijk aanzienlijk verandert en normale, veilige verzorging dit niet verklaart.

Dit is vooral van belang wanneer u fysieke schade, beweging van de steen, vervormde pootjes, aanhoudende waas die van binnenuit lijkt te komen of een grote verandering direct na een stoot opmerkt.

Het doel is niet om elke doffe diamant professioneel te laten testen.

Het gaat erom gewone aanslag op het oppervlak te onderscheiden van een probleem dat meer vereist dan reinigen.

Een labgrown diamant verliest zijn inherente schittering normaal gesproken niet simpelweg doordat hij ouder wordt.

Labgrown diamanten hebben in wezen dezelfde optische eigenschappen als natuurlijke diamanten. Hun vermogen om helderheid, vuur en scintillatie te vertonen, verloopt dus niet.

Vaak verandert de omgeving rond de diamant.

Oliën kunnen het oppervlak bedekken.

Zeep en cosmetica kunnen zich rond de zetting ophopen.

Verlichting kan het uiterlijk ervan sterk veranderen.

De slijpkwaliteit bepaalt hoe doeltreffend de facetten met dat licht in wisselwerking staan.

Schade kan soms de steen of de zetting aantasten.

Ga er dus niet meteen van uit dat de edelsteen is aangetast wanneer een labgrown diamant er dof uitziet.

Begin met het onderscheid tussen een tijdelijk verlies van zichtbare schittering en een daadwerkelijke verandering aan de steen of het sieraad.

Als een geschikte reiniging de schittering herstelt, heeft de diamant zijn optische eigenschappen nooit echt "verloren".

Blijft de steen dof wanneer hij schoon is, beoordeel dan de verlichting en de slijpkwaliteit.

Ziet hij er troebel of melkachtig uit, raadpleeg dan de afzonderlijke gids Kunnen labgrown diamanten troebel worden? .

En als er tekenen zijn van een stoot, een losse steen of schade aan de zetting, laat het sieraad dan op passende wijze controleren voordat u het weer regelmatig draagt.

Voor inkopers van Aurelia Royale is de belangrijkste boodschap:

Labgrown diamanten hebben vanwege hun laboratoriumoorsprong geen kortere levensduur van hun schittering.

Hun uiterlijk hangt af van de individuele diamant, de slijpkwaliteit, de reinheid, de omgevingsbelichting en de staat van het complete sieraad.

Lees voor reinigingsinstructies verder bij Zo reinig je labgrown diamanten sieraden.

Lees voor informatie over een troebele uitstraling Kunnen labgrown diamanten troebel worden?

Zie voor informatie over duurzaamheid op lange termijn Gaan labgrown diamanten eeuwig mee?

En lees voor aandachtspunten bij dagelijks dragen Zijn labgrown diamanten geschikt om dagelijks te dragen?

Ontdek labgrown diamanten sieraden van Aurelia Royale, met specificaties en ontwerpen die bij je passen.

Als een ontwerp momenteel niet rechtstreeks te koop is, Meld je aan voor de wachtlijst of stuur een aanvraag om je interesse kenbaar te maken.